Slakkenaaskever

De slakkenaaskever (Phosphuga atrata) is een onbehaarde aaskever die, zowel als kever en als larve, slakken eet. Hij komt algemeen voor in vochtige, bosrijke gebieden in Nederland en België, maar leidt een verborgen leven.
De kever is ongeveer twaalf millimeter lang, diep zwart en glanzend. Jongere exemplaren zijn bruin, maar er is ook een lichtbruine vorm (v. pedemontana). De dekschilden hebben opstaande ribben in de lengterichting, met daartussen een patroon van puntjes. Ze kunnen zich zeer plat maken en houden zich schuil in spleten, bijvoorbeeld tussen boomschors. De rand van de dekschilden is licht naar boven gebogen.
De insecten hebben een verborgen manier van leven. Door hun afgeplatte lichaam kunnen ze in nauwe spleten kruipen. De dieren jagen op slakken op de grond. Met hun smalle, uitstekende kop kunnen ze het slakkenhuis binnendringen als de slak zich heeft teruggetrokken om deze met een giftige beet te kunnen doden. De larven zijn ook zwart en plat; ze voeden zich ook met slakken. Ze verpoppen zich in de grond. Wanneer ze worden bedreigd, scheiden de kevers een geelachtige vloeistof af en trekken hun kop terug onder het halsschild. (Wikipedia)
Voor tuinliefhebbers is de slakkenaaskever een nuttige verschijning, omdat hij helpt bij de natuurlijke bestrijding van slakken.
Ik zag deze gisteren in een bos vlak bij Hulst in Zeeuws-Vlaanderen.