Wat een flauwe kul om een tijd in te ruimen om luisteraars op te roepen na te laten denken over hoe dieronvriendelijk taal is. Hoewel Jan van Poppel probeerde wat genuanceerde opmerkingen te plaatsen, blijft het jeuken dat koste wat het kost dieronvriendelijk uitdrukkingen, gezegdes en spreekwijzen omgebouwd moeten worden om taal minder dieronvriendelijk te maken.
Taal is in de loop van de tijd ontstaan. Eeuwenlang leefden mensen in nauwe afhankelijk van elkaar samen. Dus wordt die afhankelijkheid van die natuur zichtbaar in ons taalgebruik. Het is belangrijk om luisteraars bewust te maken van het belang waar we vandaan komen. Taal is daarbij een hulpmiddel. Dus gezegden en uitdrukkingen met elementen uit de natuur dien je te koesteren, niet te veranderen, omdat het dieronvriendelijk is!
Als de schrijfster van 'Dierbare taal' oproept om wijzen van spreken aan te passen, geeft dit aan dat zij respectloos omgaat met taal. Zo wil ik niet omgaan met taal, maar ook niet met de natuur! Zo beresomber is het. dat we in een tijd leven dat we menselijk handelen in het verleden naar het land der fabeltjes (verhaal waarin dieren en planten kunnen spreken) verwijzen. De schrijfster mag er natuurlijk apetrots op zijn dat zij vliegensvlug en sluw als een vos, met haar taalgebruik de apen op de apenrots in beweging zet. Dat zij taal daarbij taal schoffeert, daar lusten de honden geen brood van.