Over Mijn Lijk: hoe is het om bevriend te zijn met mensen die óók ongeneeslijk ziek zijn?

Van de zes mensen die te zien waren in het afgelopen seizoen van Over Mijn Lijk zijn er nog twee in leven: Koen en Loraine. Hoe hebben zij de opnames ervaren en wat heb je aan vriendschap met lotgenoten? 

Loraine en Koen zijn de enige twee deelnemers van het elfde seizoen van Over Mijn Lijk die nog leven. In Over Mijn Lijk: de podcast vertellen ze hoe het nu met hen gaat, wat het lotgenotencontact met de andere deelnemers hun heeft gebracht, en hoe ze omgaan met het overlijden van Nicole, Tycho, Marit en Madelief. Loraine heeft eierstokkanker, Koen kreeg een hersentumor. Van de zes deelnemers uit hun seizoen zijn zij de enige die nog leven.

Wisselend, maar op dit moment positief, vertellen beiden. Loraine: 'Met mij gaat het nu goed. Vorig jaar was wel echt een heftig jaar, naast het draaien ook door het verliezen van het team. Maar fysiek is de laatste scan stabiel en mentaal gaat het ook steeds beter.' Voor Koen voelt het dubbel. 'Ik voel me goed. Ik zit nu in een fijne periode, met ons pasgeboren kindje, Beau. Daar haal ik heel veel energie uit. Maar als ik dan de foto's van Marit en Tycho hier zie staan, voelt het niet eerlijk. Waarom zitten we hier niet gewoon nog met z'n zevenen?'

Loraine wilde vooral laten zien hoeveel er nog mogelijk is met kanker, maar ook wat de mentale gevolgen ervan zijn. 'Ik hoop dat ik daar een goed beeld van heb gegeven. Het is te veel om uit te leggen: de ene keer zie je mij lachen, de andere keer heb ik gedachtes over dat ik eigenlijk niet wil bestaan. Dat was wel de realiteit.'

Koen wilde laten zien hoe het is om op jonge leeftijd, net klaar met studie en met een vaste baan, te horen dat je ongeneeslijk ziek bent. 'Als je niet van dichtbij meemaakt wat kanker is, dan heb je geen idee', weet Loraine inmiddels. Mensen denken al snel: chemo, kaal worden, overgeven. Maar er is zoveel meer. Koen moest bijvoorbeeld opnieuw leren praten na zijn operatie.

Voor het eerst zochten de OML'ers van dit seizoen al tijdens de opnames contact met elkaar, in plaats van pas na uitzending. Koen: 'Ik vond het fijn om mensen vooraf te spreken en elkaar te zien. We hebben drie keer afgesproken, ook met ouders en partners erbij. Dat gaf me echt een goed gevoel.'

Vrienden maken als je ongeneeslijk ziek bent is lastig, weet Loraine. 'Ik dacht: ik ga geen nieuwe vrienden maken, want dan moet ik al die mensen ook verdriet brengen. Ik voelde me een bommetje dat schade aanricht.' Toch heeft het haar uiteindelijk ook veel gebracht.

Loraine kende Nicole, die ook eierstokkanker had, al voor het programma. 'Je hebt weinig woorden nodig om elkaar te begrijpen', vertelt ze. 'Het is fijn om dingen met elkaar te kunnen delen, zonder dat je alles hoeft uit te leggen.' Ook Koen herkent dat: met Jegor, die het seizoen ervoor meedeed aan Over Mijn Lijk en toevallig om de hoek woont, app en belt hij veel. 'We kunnen echt verkeerde humor met elkaar hebben en daar hard om lachen. Voor ons is dat juist goed.'

Loraine hield het lange tijd af. 'Ik was bang dat ik dan regelmatig een uitvaart zou hebben, en daar had ik niet zo'n zin in. Ik voel dat soort dingen heel erg.' Toen ze er toch in stapte, merkte ze dat het ook mooie kanten heeft.

Naar een uitvaart gaan is confronterend. Loraine: 'Ik moest echt vet hard janken. Je bedenkt dan ook dat het binnenkort zo met jezelf kan gaan. Je ziet verdrietige ouders en denkt aan je eigen ouders.' Koen herkent dat gevoel, vooral als het om kinderen gaat. 'Ik zie dan voor me dat mijn vrouw met mijn kind achterblijft. Dat vind ik echt verschrikkelijk.'

Voor Loraine en Koen zijn uitvaarten confronterend, maar ook een plek waar ze inspiratie opdoen voor hun eigen afscheid. Madelief hield voor haar overlijden zelfs een uitvaart bij leven. Koen: 'Dat zou ik ook willen. Ik zou graag willen horen wat mensen over me zeggen, terwijl ik er nog ben.'

Loraine merkt dat ze, sinds ze ziek is, haar kring liever klein houdt. 'Hoe meer mensen ik ken, hoe meer mensen er verdriet hebben als ik er straks niet meer ben.' Ze geeft toe dat ze daardoor confrontaties soms uit de weg gaat. 'Ik kies dan voor ghosten, in plaats van eerlijk te zeggen dat het niet meer klikt. Dat is niet oké, maar confrontatie vind ik heel lastig.'

Koen ervaart dat juist andersom. 'Mijn vriendschappen zijn allemaal goed gebleven. Ik ben heel open over wat ik denk en voel, en dat werkt voor mij juist goed.' Toen hij stopte met werken, nam hij bewust afscheid van zijn collega's met een borrel, waarbij hij iedereen een zandloper gaf. 'Ik hoop dat mensen daardoor gaan nadenken: waar sta je nu, waar wil je naartoe, waar word je gelukkig van.'

De diagnose heeft hun leven, en ook hun toekomst, behoorlijk veranderd. Koen denkt inmiddels niet meer aan dingen als opa worden. 'Dat gaat me niet lukken. Daar ben ik niet meer mee bezig.' Wel hoopt hij dat zijn zoontje later kan terugzien hoe zijn vader was. 'En dat hij in ieder geval trots is.'

Loraine leeft vooral in het moment. 'Als het beter gaat, ben ik er eigenlijk weinig mee bezig. Ik probeer zoveel mogelijk normaal te leven.' Sterven hoort nou eenmaal bij het leven. Koen: 'We worden geboren en we komen een keer te overlijden. Hoe stom dat ook is, het is gewoon onderdeel van het leven.' Daar sluit Loraine zich bij aan: 'Ik vind het ook helemaal niet erg dat ik geen tachtig word, denk ik. Ik heb ook nooit pensioen opgebouwd, dus het is beter zo', lacht ze.