Beste digitale vrienden van me: ik snap jullie boosheid. En ik voel me ook boos en machteloos over het doorgaand geweld. Maar laat je niet verdelen!
Mijn twittervolgers en facebookvrienden vechten elkaar deze zomer voortdurend de tijdlijnen uit. Ze zijn tegen ISIS of tegen Israël, tegen Hamas of voor Gaza, boos over Syrië of Egypte of waar dan ook. En ze zien daarachter de kwade genius van Rusland, Amerika, Europa, islam, of de neoliberale wereldheersers. Ze doen hun uiterste best met retweets en links naar artikelen her en der te bewijzen hoe kwaadaardig de club is waarop ze hun pijlen richten.
Ik zal vast trots moeten zijn op zo’n gemengde vriendenkring, maar ik vind het vooral verwarrend. Allereerst omdat mijn vrienden voortdurend lijken te zeggen dat je je maar over één van deze zaken druk mag maken en je tegelijk kwalijk nemen dat je niet steeds blijft zeggen hoe erg je al het andere vindt. Als je iets zegt over het disproportionele geweld van Israël, dan vind je het zeker niet erg wat Hamas doet. En dan zijn ze boos dat je de afgelopen twee dagen ISIS niet scherp genoeg veroordeeld hebt. Of dat je Syrië vergeten bent.
Welnu. Dan eerst maar de disclaimer: ik vind alle geweld verkeerd, elk opofferen van onschuldige en kwetsbare mensen aan ideologie of eigenbelang onaanvaardbaar, elke dode of vluchteling of verdrukte een aantasting van de menselijke waardigheid die onze leidraad zou moeten zijn.
En nee, natuurlijk is niet alle geweld gelijk. Natuurlijk is er een politieke en juridische analyse nodig van al die verschillende situaties. Natuurlijk moeten we goed kijken wat de oorzaken en aanleidingen zijn en wet er nodig en mogelijk is om de spiraal van geweld te doorbreken. Natuurlijk moet onderzocht worden hoe het zit met mensenrechtenschendingen en oorlogsrecht. En natuurlijk zijn de meeste antwoorden op die vragen te simplistisch.
Eenzijdig Maar waarom twitteren mijn conservatieve christelijke vrienden eenzijdig alles door wat verwijst naar christenvervolging, de bedreiging van Israël door Hamas of wat wijst op het ‘gevaar van de Islam’? Waarom schrijven mijn moslimvrienden alleen over hoe Palestijnen (=moslims?) lijden onder Israëlische onderdrukking en bombardementen? Waarom doen mijn atheïstisch-seculiere vrienden alsof dit allemaal bewijst dat het religieuze problemen zijn? En waarom worden demonstraties voor dit of tegen dat met kennelijk boosaardig genoegen uitgemolken om ook de spanningen in Nederland op te blazen?
Ik snap heel goed hoe de verhalen uit deze conflictgebieden je bij de strot kunnen grijpen. Ik snap dat dat vooral gebeurt als je je verwant voelt met een van de groepen in het conflict. Ik snap dat de verhalen je zo boos kunnen maken dat je wilt dat iedereen ziet wat er fout gaat. Ik snap dat je wilt dat de wereld, iemand, ingrijpt. En ik snap dat je elk verhaal aangrijpt om dat duidelijk te maken en op te komen voor de groep die je aan het hart gaat.
Zoals bij elke strijd sneuvelt de waarheid als eerste. Soms omdat de verhalen die verteld worden simpelweg niet kloppen, foto’s worden gemanipuleerd, overdreven beelden worden geschetst. Vaker nog omdat slechts een deel van het verhaal wordt verteld, namelijk dat deel dat aantoont hoe fout de ander is en hoe zielig de groep voor wie je opkomt. Zo werkt propaganda en ik zie tal van mijn digitale vrienden daar gewild of ongewild aan bijdragen.
Hoe dan wel? Moeten we dan maar zwijgen? Dat is niet alleen onmogelijk, het is ook onverantwoord in het licht van het vele geweld waarvan we deze maanden getuige zijn.
Maar het zou wel helpen als we beseffen dat we bijna telkens te weinig informatie hebben voor een eerlijk beeld. Het zou helpen als we beseffen dat het geweld van de een geen vrijbrief is voor het geweld van de ander. Het zou helpen als we beseffen dat het altijd de gewone mensen zijn die lijden onder het gevecht tussen machthebbers en tussen strijders. Het zou helpen als we opkwamen voor die mensen en niet voor partijen. En het zou helpen als we daarbij geen verschil maken tussen een kind in Gaza, Aleppo, Jeruzalem, of op een berg in Noord-Irak.
Beste digitale vrienden van me: ik snap jullie boosheid. En ik voel me ook boos en machteloos over het doorgaand geweld. Ik spreek me uit tegen het buitensporige geweld van Israël en tegen de willekeurige guerilla-technieken van Hamas. Ik spreek me uit tegen de nietsontziende strijders in Syrië en tegen het barbaarse geweld van ISIS. Ik spreek me ook uit tegen de internationale gemeenschap die door verdeeldheid en eigen belangen niet of alleen eenzijdig ingrijpt, vaak zelf boter op het hoofd heeft en structurele oplossingen vaak niet stimuleert. En ik spreek me uit tegen alle haat en geweld wegens ras of godsdienst, of het nu joden, moslims of christenen zijn.
Maar zullen we – alsjeblieft – proberen niet zelf in deze loopgraven van een heilloze strijd terecht te komen?
Mooi stuk.
Helemaal eens. Ik blijf me zelf ook verbazen dat zelfs sommige slimme mensen zich helemaal verliezen in hun tunnelvisie en alles goedpraten/zwartmaken wat doet.
Een vredelievend mens, voor hem of haar maakt het niet uit waar hij of zij woont. Deze mens is superieur aan alle andere mensen en dat moeten we leren eerbiedigen. Deze mensen verdienen de macht. Dat moeten mensen met een gezond verstand over de hele wereld kunnen begrijpen. Als we dit voor elkaar krijgen dan kan je je niet voorstellen wat we daarna aankunnen als mensheid. We moeten een bewustzijn ontwikkelen hiervoor.
Dankjewel, mooi stuk, verstand bij elkaar houden voordat het uit de hand loopt. Het lijkt een tijd te zijn van polarisatie. Zwart trekt naar zwart, wit trekt naar wit.
En het resultaat maakt duidelijk dat ´men´ zich niet wil conformeren aan jouw woorden, Ruard. Deze ´men´ hebben dus meer interesse in oorlog dan in vrede. Wat ontzettend verdrietig...
Helaas heb ik gelijk gekregen met mijn reactie van gistermiddag-avond.
"En nee, natuurlijk is niet alle geweld gelijk."
Inderdaad: er is geweld tegen 'ons', en dat mag, nee moet, gewroken worden, en er is geweld door 'ons' en dat is altijd gerechtvaardigd of noodzakelijk. Ziet u de paradox?
Ik denk dat het _erg_ gevaarlijk is om aan geweld een gewicht toe te kennen omdat daar bijna altijd belangen mee gemoeid zijn.
Ik had al eerder gereageerd, Ruard, maar blijkbaar heb ik iets genoemd wat niet door de beugel kon.
Een erg "lief" stuk, Ruard, maar niet realistisch en niet doordacht.
Zoals de meeste mensen oordeel jij... en oordelen zij door een emótie..., jammer.
Je schrijft: "Waarom schrijven mijn......".
Omdat ze willen dat jij hun mening over neemt Ruard.
En mijn advies is: doe dat niet en vorm je eigen mening n.a.v. alle info die je krijgt. Daar is niks mis mee, maar luister dan naar beide partijen, álle info dus!
En houdt in gedachte: Hamas kan zich permitteren meerdere malen te "verliezen". (doen ze dus ook vol overgave...)
Wat gebeurt er echter als de Israëli's één keer verliezen? Slechts één keer?
Ik zeg altijd tegen iedereen: Luister niet naar -"wat andere zeggen dat anderen zeggen dat....."-!
Luister naar diegene die weten wat ze zélf zeggen..
Niet naar Wilders luisteren als je te weten wil komen wat de Hamas leiding wil bereiken, maar naar Hamas luisteren.
Voor de plannen van Israël? Luister naar hen.
Voor de plannen van Hamas met hun jonge kinderen??
Bekijk even het Pas uitgekomen "Bolt Report".
https://www.youtube.com/watch?v=entzhLjVUZY#t=161
De waarheid zal je gedachten "vrij" maken...., of denk je dat deze kleine kinderen dit op het Nederlandse journaal geleerd hebben?
Mvg. en ik ben benieuwd welk gedeelte van deze video iedereen "afschuwelijk" vindt......
Ruard, mijn moeder zei altijd:"Het is niet goed, of het deugt niet." En dat gaat nog altijd op. Probeer je niet te druk te maken, want het is verspilling van je kostbare energie die je beter kunt en wilt steken in proberen om mensen met argumenten zover te krijgen dat ze begrijpen dat geweld nooit iets op zal lossen.
Ik vind je column/blog/artikel duidelijk uit het hart gegrepen. Blijf zoals je nu bent: een vriend van alle mensen die goed willen, of die gemangeld worden. Waar dan ook.