Wereldwijf

De mooiste anekdote aangaande Marjan Berk blijft toch wel dat ze op 75-jarige leeftijd nog even een fortuin won in de loterij (Over deze ‘cool million’ schreef ze het zeer vermakelijke boekje RIJK!).

Wat een goed doel, en wat een geluk voor deze bijzondere vrouw die in het entertainmentvak startte, zong, danste, acteerde en het als fulltime moeder allemaal nét redde.

We zullen die goedlachse, recalcitrante dame missen maar gelukkig is daar haar flinke oeuvre aan snel geschreven, luchtige boekjes die haar naam nog lang in de lucht zullen houden!

Over het succes van die schrijfsels leek ze zelf altijd het meest verbaasd en toen Theo van Gogh haar vroeg zichzelf te spelen in een pijnlijke maar hilarisch scène in zijn nieuwe t.v.-serie greep ze de gelegenheid dan ook met beide handen aan.

In het diepzwartkomedische ‘De eenzame oorlog van Koos Tak’ blaft een louche uitgever zijn schrijvers af op een wijze waar de honden geen brood van lusten. Desondanks laat Marjan het zich allemaal gelaten welgevallen.

Uitgever: “Het kan mij geen reet schelen waar je het vandaan haalt… dus laten we dat hele maffe gedichtengedoe van jou nou maar vergeten… Mag ik je voorstellen: Marjan Berk, waar ik mij te pletter aan verdien maar die me nu probeert op te lichten met een gedichtenbundel over d’r moeder en d’r dooie hond..”.

Mijn eigen herinnering betreft een zeer amusante en stamt uit de tijd van de grote krantenfusies. Wegener-dagbladen veegde alle lokale edities op een hoop en bij die reorganisatie sneuvelden uiteraard velen.

Onder het mom van een lunch waarin de (hoofd-)redactie die middag het nieuwe beleid uiteen zou zetten werden we feitelijk en masse uit de krant geflikkerd. De locatie was het prestigieuze Karel 5 te Utrecht en ik zat gezellig tussen haar en Vincent Bijlo geklemd, beiden op dat moment columnisten van Het Utrechts Dagblad waarin ik een dagelijkse strip verzorgde.

De aangekondigde ‘lunch’ bleek vooral kadetje, glas melk en een appel. Gierend van de lach over dit beschamende schoolreispakketje (op een locatie waar men nota bene de pannen van het dak kookt!) startte de serieus bedoelde aangelegenheid.

Een ander onderwerp gooide vervolgens nog meer olie op het melige vuur. In één van mijn favoriete films, ‘Grijpstra en de Gier-Het lijk in de Haarlemmerhouttuinen’, had Marjan ooit de echtgenote gespeeld van adjudant Grijpstra (prachtig onderkoeld gestalte gegeven door Rijk de Gooijer). Een korte, maar memorabele scène speelt zich af in het echtelijk bed waar Rijk een aansteker bij zijn achterste houdt, een ferme wind laat en een steekvlam produceert.

Van de rest van de film ontging menigeen het plot maar men stond voor Tuschinski in de rij voor “die film met de scheet”. De toon was gezet, ook al toen Bijlo gezellig meeging in ons kinderlijk gegiechel die de hele krankzinnige setting en nog krankzinniger bijeenkomst inmiddels hadden veroorzaakt. In mijn herinnering werd van de melk lijdzaam gedronken en werden appels overgegooid. Wij kwamen vooral niet meer bij en in lachtranen maande Marjan mij te stoppen met de flauwiteiten daar ze het inmiddels nagenoeg in haar broek deed.

Het werd een prachtige middag. Ik lag eruit en Berk en Bijlo waren twee van de weinigen die binnen het nieuwe krantenconcept mochten blijven. Als ik Marjan in latere jaren ontmoette bleef het schoolreisje een bron van onuitputtelijk kinderachtig giechelen.

Dag Marjan, blijf lachen daarboven!