Wat een noodlottig plan om Britse kinderen voortaan de toegang tot sociale media te ontzeggen

Ook in de Europese Unie krijgt de Britse premier Keir Starmer veel applaus voor zijn plan kinderen tot zestien jaar weg te houden van sociale media en tot hun achttiende van games waaraan ook volwassenen deelnemen. Zo krijgen ze hun jeugd terug, beweert hij. Teveel mensen geloven dat. Zij denken dat deze maatregel bescherming biedt tegen pesters en online shaming. Zij geloven dat het verslaving aan sociale media tegengaat. Ze nemen voor waar aan dat het radicalisering tegengaat. Nu immers kunnen extreemrechtse krachten of ⎻ in de ogen van de meeste Europeanen veel erger ⎻ moslimfundamentalisten hun denkbeelden niet onder kinderen verspreiden.

Ze beweren dat het de eenzaamheid tegengaat omdat kinderen elkaar nu weer in het echt gaan ontmoeten. Alsof de straat niet een heel gevaarlijk terrein is als je steeds je pesters uit de weg moet gaan. Geloof mij, ik heb het zelf meegemaakt.

Het verbod op sociale media biedt hoogstens schijnbescherming. Het sluit wel heel veel kinderen op in de benepenheid van het eigen gezin, van het gehucht, van de religieuze gemeenschap. Ze kunnen nu geen zielsverwanten vinden. Dat is heel wezenlijk als je zelf geen doorsnee persoon bent met doorsnee verlangens en ideeën. Als je liever boeken leest dan op straat rond hangt. Als je er anders uitziet dan klasgenoten. Als je niet mee voetbalt. Als je lak hebt aan de dresscode van je omgeving. Als je.... de lijst is eindeloos.  Je gaat dan al gauw denken dat je uniek bent met wat er allemaal in je hoofd broeit. Dat er met jou iets mis is en niet met je omgeving. Je kunt niet ontsnappen aan de geestelijke terreur van je omgeving met hun vaste waarheden, vooroordelen en conventies.

Dit is voldoende reden om een verbod van sociale media voor kinderen categorisch af te wijzen. Natuurlijk, sexthing, pesten, kinderlokkerij en allerlei vormen van chantage maken onderdeel uit van de wereld der sociale media en dat is een probleem. Je lost dat op door sexting, pedofiele activiteiten, bulllying en chantage via het internet buiten de wet te stellen, tegen te gaan en te vervolgen. Je gaat achter de daders aan. Je sluit niet de kanalen af.

Je stelt vast dat bij sexting niet de slachtoffers minderwaardig zijn maar de daders. De Franse mevrouw Gisèle Pelicot geeft het voorbeeld. Zij zette de mannen te schande die haar met toestemming van haar echtgenoot verkrachtten terwijl ze gedrogeerd werd. Zelf is zij nu een heldin.

Wat de overheid daarnaast doet, is ouders toerusten om hun kinderen te leren hoe je op een verantwoordelijke wijze met sociale media omgaat en hoe je voorkomt dat er misbruik van je wordt gemaakt. Hier is uiteraard ook een rol voor het onderwijs.

De zucht om sociale media te sluiten heeft vooral te maken met morele verontrusting over libertijnse levensstijlen en/of angst voor vreemde snoeshanen met ongewone denkbeelden en gewoontes die misschien wel het onschuldig kroost kunnen besmetten.

Schrikbeeld: straks worden kinderen door de overheid uit huis geplaatst en aan een pleeggezin toegewezen omdat hun ouders er onvoldoende voor zorgden dat ze wegbleven van de sociale media. Laat die mogelijkheid maar eens tot je doordringen.

Een verbod op sociale media. Het is allemaal zo primitief. Er zit zoveel angst achter voor het onbekende. Het is ook een manier om de aandacht af te leiden van het feit dat de overheid niet bereid is voldoende geld en menskracht te investeren in de opsporing van mensen die het internet voor misdadige activiteiten misbruiken. Keir Starmer bewandelt een gevaarlijk pad.

Voor het overige ben ik van mening dat het toeslagenschandaal niet uit de publieke aandacht mag verdwijnen en de affaire rond het Groninger aardgas evenmin zeker nu de laatste putten open blijven en Friesland zo´n schandelijke compensatie geboden krijgt voor het toestaan van nieuwe heffingen.

Beluister Het Geheugenpaleis, de wekelijkse podcast van Han van der Horst en John Knieriem over politiek en geschiedenis. Nu: het Liberaal Manifest.