VVD, stop eens met bezuinigen aan de onderkant van de samenleving

In 1994 vertelden mijn ouders mij dat ik het onbekende 22q11d syndroom heb. Vandaag de dag is er medisch meer over bekend dan voorheen maar nog steeds tasten veel mensen in het duister over allerlei praktische zaken, zoals welke school het best past als je kind wat langzamer is en buiten de boekjes valt.

Na lang wikken en wegen en met hulp van een psycholoog kwamen mijn ouders tot de conclusie dat het speciaal onderwijs beter voor mij zou zijn. Kleine klasjes waar er meer individuele aandacht is voor iedere leerling. De vraag was welke speciale school dan geschikt zou zijn. Er was een school voor langdurig zieke kinderen maar deze zat helemaal in Bilthoven dat vond mn vader te ver weg dus kwam de keuze terecht op de Linie een school die in Nieuwegein stond voor kinderen met gedrags- en leerproblemen.

Met kleine klassen met 14 kinderen per klas hoopten mijn ouders dat ik hier beter met het tempo mee zou kunnen komen. In 1995 maakte ik de overstap van regulier basisonderwijs naar het speciale onderwijs op de middelbare school. Ikzelf was ergens wel blij om niet naar het reguliere middelbare onderwijs te gaan want ik was net wat langzamer dan andere kinderen van mijn leeftijd en werd hierdoor erg gepest. 

Ik hoopte dat ik op de nieuwe school beter zou passen en misschien zelfs vriendinnen zou maken van mijn eigen leeftijd. Helaas kwam ik bedrogen uit, ik werd meedogenloos gepest en stond vaak huilend op de gang of in de wc. Ik durfde de klas niet meer in. Ik werd uitgedaagd om beter voor mezelf op te komen en leerde mezelf allerlei stoere scheldwoorden aan.

Eind van het liedje was dat ik toen ik in 1997 van school ging, zelf ook gedragsproblemen had. Ik ging daarna naar de Berg en Bosch school in Bilthoven voor langdurig zieke kinderen met nog kleinere klassen van 5 leerlingen en daar kwam ik eindelijk tot rust. Ik slaagde in 1999 met de hakken over de sloot voor mijn VBO/Mavo diploma en vond het wel welletjes met school. 

Toen ik gisteravond de Linie opzocht onder t mom van: wellicht komt  er binnenkort wel een reünie, het is immers bijna 30 jaar geleden dat ik van die school afging, hoe zou het met iedereen gaan? En wil ik wel iedereen terug zien? Op maatschappelijk niveau is mijn leven minder rijk dan ik zou willen, maar op levensniveau is dat een ander verhaal.

Ik voelde me verdrietig toen ik zag dat de school in 2020 definitief gesloten was. Hoe moet dat nu met de kinderen die net niet meekomen op het regulier onderwijs en met een gebruiksaanwijzing wel dat niveau kunnen halen? Ik hou mijn hart vast voor al die kinderen die buiten de hokjes vallen want 't onderwijs werkt nog altijd op hetzelfde systeem als waarop ik destijds beoordeeld ben.

In plaats van dat er altijd maar nieuwe bezuinigingen worden doorgevoerd waar vooral kinderen last van hebben die buiten het regulier onderwijs vallen kan er beter gekeken worden naar hoe al die kinderen waarvan velen nu thuis zitten toch op hun eigen niveau wel mee kunnen doen. Zo kun je een veel stevigere samenleving maken waar iedereen mee kan doen in plaats van alleen degenen met de beste prestaties. Tenslotte kan de bovenkant alleen functioneren als ook de onderkant voldoende houvast heeft.