Venezuela en de nieuwe wereldorde

Hoe de aanval op Venezuela verschilt met de invasie van Irak.

Na de Amerikaanse aanval op Venezuela op 3 januari heb ik veel mensen de aanval zien vergelijken met de Amerikaanse binnenval van Irak: een oorlog voor grondstoffen om Amerikaans kapitaal een zetje in de rug te geven in tijden van economische crisis. Er zijn ook veel overeenkomsten tussen de aanval op Venezuela en de invasie van Irak. Tegelijkertijd zijn die vergelijkingen naar mijn inzicht incompleet. De aanval op Venezuela is de eerste in een komende escalatie met als doel een “groot Amerika”.

Irak was een oorlog voor olie
De Verenigde Staten onder George Bush gebruikte de onderbuikgevoelens van Amerikanen naar aanleiding van 9/11 om een invasie te rechtvaardigen. Na 9/11 snakte de Amerikaanse bevolking naar iets van wraak op de regio. Dit kwam als perfect excuus voor het Bush-regime dat onder het mom dat Irak massavernietigingswapens bezat, het land binnenviel. Deze leugen werd compleet ongeloofwaardig toen er na de bezetting van Irak geen massavernietigingswapens werden gevonden. Ook het verspreiden van democratie werd door Bush gebruikt als 'sympathieke 'reden voor binnenval, om steun te vergaren. Nog een duidelijke leugen.

De “democratie” die Amerika heeft achtergelaten bestaat alleen op papier, en bestaat vooral uit politici loyaal aan Amerika en bereid haar grondstoffen weg te geven. Daar lag dan ook de echte reden voor de invasie. Na de dotcom-crash en de recessie die volgde stond de Amerikaanse economie er slecht voor. Om de Amerikaanse bovenste klasse, oftewel zij die het geld hebben om te investeren in olie-aandelen, te isoleren van de effecten van deze recessie, ging een kabinet gedomineerd door de interesses van oliebedrijven een oorlog aan. In het eerste jaar van de oorlog kreeg Amerikaans oliegigant Halliburton veel oliecontracten in Irak en ervaarde een omzetstijging van 680%.

Venezuela is een aanval voor een “groot Amerika”
Trumps acties in Venezuela zijn zeker vergelijkbaar. Het Trump-regime misbruikt de onderbuikgevoelens van Amerikanen over drugs in Zuid-Amerika op dezelfde manier dat Bush de onderbuikgevoelens over terrorisme in het Midden-Oosten misbruikte. Net als dat Irak niets te maken had met Al Qaeda, is Venezuela ook nauwelijks betrokken bij de drugshandel. Daarnaast gebruikt de Trump administratie het idee dat Maduro een dictator is die omver geworpen moet worden om democratie te verspreiden naar Venezuela als reden voor de kidnapping van president Maduro en de aanval op Caracas.

Dat Amerika democratie komt brengen is nog duidelijker een leugen dan ooit. Compleet onthuld door de administraties interesse in het in stand houden van de PSUV (de partij van Maduro) als de regerende macht in Venezuela, zolang ze zich neerleggen bij een deal op de voorwaarden van Amerika. Een deal die zal draaien om de toegang tot Venezuela’s grondstoffen, met name olie, voor Amerikaanse oliegiganten.

In tegenstelling tot de invasie van Irak houdt het in het geval van Venezuela niet op bij olie. Waar Irak duidelijk een plot voor olie was die de regio in complete chaos gooide is Venezuela meer dan dat. Kort na de kidnapping van president Maduro bedreigde het Trump regime de Mexicaanse, Colombiaanse en Cubaanse regeringen met de waarschuwing dat zij de volgende kunnen zijn. Dreigingen waar Republikeinse leiders, waaronder Trump zelf, op doorgaan. Ook vindt Amerikaans Minister van Buitenlandse Zaken, Marco Rubio, dat Cuba het echte doel is. Hij wil door de inmenging in Venezuela het Cubaanse regime verzwakken. De hulpkraan richting Cuba afsluiten zal dan ook ongetwijfeld deel uitmaken van de “deal” waar de Venezolaanse overheid zich bij neer zal moeten leggen.

Ook eiste Trump Groenland weer op, waarop de premier van Denemarken met een statement moest komen. Zeker na de aanval van afgelopen weekend is het wegzetten van deze dreigingen als niets meer dan woorden onwijs. De aanval is duidelijk een eerste stap in een verdere escalatie om de regio op de knieën te krijgen en een quasi “groot Amerikaans" rijk te verwerkelijken in wat Rubio beschrijft als ‘ons halfrond’. Dit “groot Amerika” zou, door uitbreiding van de grenzen en het creëren van nieuwe of het verankeren van bestaande Amerikaanse vazalstaten in Zuid-Amerika en Europa, de positie van Amerika en haar elite verder versterken.

Deze escalatie gaat niet alleen bestaan uit het berokkenen van oneindig leed en het omverwerpen van democratische regimes in Midden- en Zuid-Amerika, maar zal zich ook richten op Europese landen. Groenland is hier het duidelijkste voorbeeld van, maar ook de recentelijk gepubliceerde veiligheidsstrategie van de Amerikaanse overheid laat dit zien. het Trump-regime heeft als doel de EU te ontmantelen en de lidstaten in de handen van VS gezinde extreem rechtse politici te duwen. Hierin is de reactie van EU-lidstaten op de aanval van de VS erg belangrijk geweest. 

Als de wereld in reactie op deze Amerikaanse agressie zich samen van Amerikaanse afhankelijkheid ontkoppelt en begint met sancties opstellen zou het regime misschien weerhouden worden van soortgelijke agressie in de toekomst, maar de reactie was louter zwak. Die toont Europa’s ware aard als een zwakke collectie staten die haar zogenaamde waarden en het internationale recht meteen laten varen om voor de VS te buigen. Het is ongetwijfeld dat Washington dit ziet als lakse goedkeuring voor haar vervolgacties en een onwil om op te staan tegen Amerikaanse agressie op eigen grondgebied.

Normaal zou ik ingaan op hoe onze regeringsleiders een andere koers moeten trekken, maar ik weet ook beter dan dat. Regeringsleiders die nu nog het atlantisme aanhangen gaan zich nooit inzetten om de komende oorlogen van de VS te voorkomen en ons te beschermen. Of ze geloven zo diep dat Amerika onze vriend is, dat geen actie of vorm van agressie ze ervan kan overtuigen dat dit niet het geval is, of zij zijn, net als Trump, politici van het kapitaal.

Opstaan tegen Amerika gaat ten koste van de winsten van Westers kapitaal en is dus nooit iets waar zij in mee kunnen gaan. In beide gevallen is het enige wat te doen is voor ons hier, die democratie willen beschermen, en imperialisme een halt willen toeroepen, werken aan het vervangen van pro-Atlantische politici. Pas als zij niet meer aan de macht zijn, kunnen Europese landen zich inzetten voor het internationale recht en een betere toekomst.