Toen ik het verhaal van Jesse van Schaik hoorde, moest ik even huilen

Nico schrijft een serie over oorlog, dit is aflevering 108

Jesse van Schaik is mijn held(in). Als activist voer ze mee op de Gaza-vloot Global Sumud Flotilla om te protesteren tegen Israël en voedselhulp aan Gazanen te leveren. Toen ik haar verhaal in ‘Spijkers met koppen’ (VARA-radio, 23 mei 2026) hoorde moest ik even huilen. Zij is de eerste persoon die mij, tijdens mijn zoektocht naar de beste manier om anderen te doordringen van de waanzin van oorlog, overtuigt. Door haar temperament, haar taal en overtuigingskracht. Ik hoef haar niet te ontmoeten. Het gaat om haar argumentatie.

Jesse (21): “Ik probeer overal tegen onrecht te vechten. De hele wereld voelt als mijn thuis waar ik voor wil vechten. Als je niks doet, dan ben je medeplichtig aan het vermoorden van mensen. (Dat geldt ook voor politici.) Ik heb niks gedaan om te verdienen waarom ik hier ben. Iedereen moet de rechten hebben die ik ook heb. Ik wil niet dood, maar ik wil blijven vechten en de gevaren houden mij niet tegen. Als de genocide niet stopt, dan moet ik wel gaan. Als wij het niet doen, doet niemand het.”

Voor haar woorden kreeg zij terecht een lang, ovationeel applaus.

Jesse komt uit een goed nest. Haar vader zat ook in de uitzending. Zijn reactie was emotioneel. “Als ze weer gaat, dan steun ik haar weer.” In de Volkskrant (20/5/2026) staat een mooi interview met haar moeder, Anne van Schaik, die advocaat is. Een tijd lang wist zij niet waar haar dochter was en hoe het met haar ging. Over het feit dat de Nederlandse regering niet stevig op de entering van de vloot door Israël reageerde, zegt ze: “Dat vind ik dus ongelooflijk slap. Nu Jetten aan de macht is kan hij Israël oproepen een einde te maken aan de genocide, hij kan ervoor zorgen dat mijn kind, en al die andere mensen, veilig thuiskomt, maar dat doet hij niet. Dit is een vreedzame missie. En dat die nodig is, laat zien hoe slecht het gaat met de wereld.”

Jesse schreef haar moeder: “Ik ben al mijn hele activistenleven woedend en wanhopig over de wereld en weet niet wat anders ik kan doen dan dit. Dus ik blijf hier, en we gaan door. Zo ver als we kunnen, totdat we er zijn.”

Het Parool (22/5/2026) bericht zowel op papier als online eveneens uitvoerig over het protest van Jesse en haar mede-activisten. “Ik ben opgelucht dat ik niet meer in levensgevaar ben, reageert ze, maar voor Palestijnen is het een levende nachtmerrie.”

Hulde voor de mensen die zich tegen oorlog en genocide blijven verzetten.