Salah of Messi in de kwartfinale tussen Egypte en Argentinië?

Er is een moment vlak voor een wedstrijd waarin het stadion zijn adem inhoudt. De lichten trillen, de tribunes gonzen, en ergens tussen die duizenden stemmen voel ik altijd hetzelfde: voetbal is geen spel. Het is een universele taal van emotie en strijd, geboren uit het gewone volk. Een kapotte bal — waarbij de eigenaar op elk moment boos kon worden over een beslissing tegen zijn wil en prompt met de bal onder zijn arm naar huis beende — en vier stenen als doelpalen; meer heeft het niet nodig om mijn hart sneller te laten kloppen.

In die eenvoud schuilt een schoonheid die overal ter wereld dezelfde snaar raakt: opoffering, hoop, een gemeenschap die zichzelf even overstijgt. Maar dezelfde passie die verbindt, kan omslaan in tribalisme, in racisme, in haat. Voetbal is een spiegel; wie goed kijkt, ziet de spanningen van onze tijd weerspiegeld in elke chant, elke tackle, elke stilte na een nederlaag.

Binnen dat krachtenveld staan twee iconen centraal: Lionel Messi en Mohamed Salah. Maar wanneer ik hen observeer, zie ik niet de helden die mijn voetbalhart sneller doen kloppen. Ik zie zorgvuldig geregisseerde carrières, klinisch en strategisch, alsof het spel is gereduceerd tot een industrie waarin spontaniteit wordt uitgegumd door marketing.

De pure ziel van het voetbal werd geboren bij Pelé, de oervader die met zijn Braziliaanse Ginga en drie wereldtitels liet zien dat voetbal een dans van pure, instinctieve vreugde hoort te zijn. Die fakkel werd overgenomen door Diego Maradona, de rebelse god die Napoli en Argentinië op sleeptouw nam met een linkerbeen dat de wetten van de natuur tartte en een speelstijl vol chaos en genialiteit. Daarna bracht Marco van Basten een koninklijke, haast mathematische esthetiek naar de spitspositie, vereeuwigd door die fabelachtige volley uit een onmogelijke hoek op het EK van 1988.

Aan de vooravond van de eeuwwisseling transformeerde Zinédine Zidane het veld in een operahuis, waar hij met zijn monumentale rust en iconische pirouettes de ruimte naar zijn hand zette. Niet veel later herinnerde Ronaldinho de wereld aan de pure magie van het straatvoetbal, spelend met een glimlach die zelfs het vijandige Bernabéu dwong tot een staande ovatie. In het moderne tijdperk verief Cristiano Ronaldo pure wilskracht tot kunst, getuige zijn buitenaardse omhaal tegen Juventus en een ontembare drang om het onmogelijke tastbaar te maken. Vandaag de dag rust die hele geschiedenis op de schouders van Lamine Yamal, de tiener die met zijn weergaloze knal op het EK de tactische ketens doorbreekt en speelt met de rauwe, ongetemde onbevangenheid van de pleintjes.

Daartegenover staan de klinische carrières van Messi en Salah — perfect geregisseerd, strategisch, bijna mechanisch. Hun spel is briljant, maar hun aura mist voor mij de poëzie die het spel tot kunst verheft. Ze zijn producten van een moderne industrie waarin elk woord, elke foto, elke stilte wordt afgewogen. De magie is er, maar de ziel ontbreekt.

Wanneer mensen mij vragen waarom ik voetbal met politiek meng, antwoord ik altijd hetzelfde: achter alles zit politiek. Het idee dat sport en maatschappij gescheiden zouden zijn, is een romantische leugen. Elke transfer, elk toernooi, elke stilte van een sterspeler draagt een politieke lading. Juist omdat de sport zo diep verankerd is in de samenleving, laat de houding van topspelers buiten de lijnen zien wie zij werkelijk zijn.Mohamed Salah wordt door velen gezien als de stem van de Arabische wereld. Maar zijn stilte tijdens de genocide in Gaza weegt voor mij ondraaglijk zwaar. Terwijl kinderen onder het puin vandaan worden gehaald en hele families verdwijnen, bleef hij publiekelijk zwijgen. Ik heb hem nog nooit kritisch horen spreken over de vreselijke politieke situatie in Egypte, een land dat onder Sisi is veranderd in één grote gevangenis. Juist omdat Salah zo’n immense status heeft, voelt zijn neutraliteit als een keuze voor comfort boven moed. Het beschermt sponsors, markten, contracten — maar niet het volk dat hem ooit als held omarmde. In een tijd waarin de wereld schreeuwt, is stilte geen diplomatie. Stilte is een keuze.

Lionel Messi belichaamt dezelfde kille neutraliteit, maar bij hem krijgt die stilte een andere schaduw. Volgens verschillende internationale media heeft hij nauwe banden met Israëlische organisaties en doneerde hij miljoenen aan instellingen die door critici worden gezien als onderdeel van de Israëlische machtsstructuur. Zijn weigering om zich uit te spreken over het geweld in Gaza voelt daardoor niet als onschuldige terughoudendheid, maar als een bewuste voortzetting van een imago dat geen risico’s wil nemen. In een wereld waarin onrecht luid schreeuwt, klinkt zijn stilte als instemming.

Tegenover die neutraliteit staan spelers die hun sterrenstatus gebruiken om tastbare verandering te brengen. Cristiano Ronaldo’s discipline op het veld is legendarisch, maar buiten het veld raakt hij mij door zijn diepe naastenliefde. Hij financierde vliegtuigen vol hulpgoederen voor slachtoffers van aardbevingen, doneert miljoenen aan kinderziekenhuizen en weigert tatoeages om bloed en beenmerg te kunnen blijven doneren. Hij bewijst dat je een wereldster kunt zijn mét een hart dat klopt voor het volk waar je uit voortkwam.

En dan is er Sadio Mané, de personificatie van nederigheid. Hij bouwde een ziekenhuis, een school, een stadion, een postkantoor, een 4G‑netwerk — niet voor prestige, maar voor waardigheid. Hij voorziet gezinnen van een maandelijks basisinkomen. Zijn woorden blijven hangen als een moreel kompas: waarom zou ik tien Ferrari’s willen als mijn mensen er iets aan hebben als ik deel wat het leven mij heeft gegeven?

Voetbal is kunst, emotie, politiek. Het is een arena waarin spelers laten zien wie ze werkelijk zijn. Waar velen blind weglopen met Messi of Salah, kies ik voor de rauwe poëzie van Zidane, Ronaldinho en Maradona, en voor de diepe menselijkheid van Ronaldo en Mané. Mijn loyaliteit ligt bij het volk — bij de mensen die blijven geloven in de magie van het spel, zelfs wanneer het leven hen geen ruimte laat om te dromen.

Mijn hart ligt bij het Egyptische, arme volk dat elke dag vecht tegen onderdrukking en armoede, en dat snakt naar een klein beetje blijheid in een loodzwaar bestaan. Ik kies resoluut voor hun waardigheid en hun hoop. Niet voor de sterren die hun ogen sluiten voor onrecht, maar voor de mensen die ondanks alles blijven geloven in de pure ziel van het spel.