Probeer niet Trump tevreden te stellen. Stel grenzen

Generaal b.d. Mart de Kruif is duidelijk. Als Donald Trump Groenland laat bezetten, is dat een act of war. Collega talkshow duider brigadegeneraal en hoogleraar Han Bouwmeester reageert een stuk gemoedelijker tegenover deze dreiging. Bij Pauw en De Wit vertelde hij smakelijk over een gesprek met studenten op de Nederlandse Defensie Academie in Rijswijk. Daar volgen officieren van wie de krijgsmacht hoge verwachtingen heeft, behoorlijk zware theoretische opleidingen. Ze hadden na college nog wat met elkaar nagepraat, de professor en zijn jonge talenten. Samen verzonnen ze allemaal mogelijkheden om Trump gerust te stellen. Je kon de Verenigde Staten bijzondere voorrechten geven bij het exploiteren van de kostbare grondstoffen die zich onder het ijs bevinden. Groenland kopen ging misschien een beetje ver, maar Trump zou het toch kunnen leasen. De toekomstige bloem van de krijgsmacht besprak dus niet de mogelijkheden om een vijand de pas af te snijden. Ze gooiden hun creativiteit en hun out of the box denken in het kalmeren van een mogelijke agressor in de hoop dat zijn woede tot bedaren zou komen.

Een blik in de krijgsgeschiedenis leert dat deze strategie zelden goed werkt. Als je het directe gevecht wil vermijden, is het beste alternatief de vijand zoveel mogelijk uitputten. Een van de bekendste voorbeelden daarvan is de tactiek van de Romeinse bevelhebber Quintus Fabius Cunctator tegenover de Carthager Hannibal. Eeuwenlang leerden Romeinse kindertjes van hun onderwijzer dat zijn bijnaam, die “draler” betekent eigenlijk een eretitel was. De Russische aanpak van Oekraïne heeft aspecten van zijn benadering. Met steeds terugkerende luchtaanvallen op de energiesector wordt het land uitgeput tot het – zo hoopt men in het Kremlin – eindelijk de strijd zal opgeven.

In de nadagen van het Romeinse Rijk probeerden keizers met het geven van geschenken en subsidies agressieve volkeren langs de grens rustig te houden. Dat maakte hen alleen maar veeleisender. De vijand een goed gevoel geven is altijd een slecht idee.

Toch was de eerste reactie van de jonge krijgers Donald Trump te behagen. Dat belooft niet veel goeds. Kijk maar naar wat de leidster van de Venezolaanse oppositie Maria Corina Machado overkwam. Ze gaf hem de medaille behorende bij haar Nobelprijs voor de Vrede cadeau. Het is al veelzeggend dat Trump dit bizarre geschenk aannam maar ze bereikte er niets mee. Hij vindt nog steeds dat ze te weinig aanhang heeft.

Leiders van het type Trump vertellen altijd openlijk hoe ze in de wedstrijd staan. Het veiligheidsbeleid van de Verenigde Staten bevat een vijandig getoonzet, beledigend en vernederend hoofdstuk over Europa. Knipmessen maakt hem alleen maar gretiger net als de barbaren die destijds het Romeinse Rijk binnen vielen.

Met mannen als Trump valt alleen te praten als je hem het hoofd durft te bieden. Kijk maar naar de beleefde manier waarop hij reageert op Poetin, die hem tot nog toe geen enkele concessie heeft gedaan. De sneren zijn voor Europa. Probeer niet hem tevreden te stellen. Stel grenzen.

Voor het overige ben ik van mening dat het toeslagenschandaal niet uit de publieke aandacht mag verdwijnen en de affaire rond het Groninger aardgas evenmin zeker nu de laatste putten open blijven.

Beluister het Geheugenpaleis, de wekelijkse podcast van Han van der Horst en John Knieriem over politiek en geschiedenis. Nu: Dubai, een voorland, een voorbeeld of een glanzende dystopie?