Pandjesprins verkoopt uit

Grappig, onze ‘Pandjesprins’ Bernhard jr. verpatst zijn gehele portefeuille aan zakelijke investeringen en steekt daarmee in éen keer zijn koninklijke neefje moeiteloos naar de kroon (en misschien zijn tante ook nog wel). Men schrijft hem momenteel een vermogen van 150 tot 160 miljoen euro toe. Gezien zijn belangen een hoogst conservatieve schatting.

Volgens de nijvere jongens en meisjes van Quote bezit hij nog een slordige 100 pandjes maar dat is bij het oorspronkelijk bezit van zo’n 600 voordeuren natuurlijk een verwaarloosbaar feit. Voor zover het een feit betréft althans. Ondanks dat onze voormalig koningin altijd verbleef in het benijdenswaardige lijstje ‘Rijkste Vrouwen van de Wereld’ is het vermogen van ons koningshuis nog altijd gehuld in nevelen en schattingen (wat uiteraard enigszins curieus blijft gezien de herkomst van al die rijkdom, maar daarover later nog eens).

De prins noemt als zijn voornaamste reden van verkoop dat “..zijn missie is volbracht”. Dat betrof overigens vooral het terughalen van de Formule 1-races naar Nederland, de rest van zijn ondernemingen leken hem vooral te vervelen, tenminste, als we goed tussen de regels door lezen. De entrepeneur gaat thans namelijk zijn pijlen richten op de spectaculair groeiende ‘A.i.-markt’; “..Dat is precies de fase waarin ik het liefste actief ben: Nieuwe ideeën ontwikkelen, ondernemingen bouwen en samen met andere ondernemers iets creëren dat er nog niet is”. De prins is toe aan iets nieuws, iets “..dat er nog niet is”, bijna de perfecte definitie van kunst. Creëren daar gaat het om, die exorbitante revenuen zijn uiteraard van secundair belang.                                         

Reden voor enige hoera-stemming is er dus niet. Wie dacht dat de prins lekker ging genieten van zijn 57e oude dag en daarmee enige naïeve hoop koesterde voor een stevige donatie aan de nationale schatkist uit zijn richting, komt bedrogen uit.

Door Bernhards aderen vloeit nog altijd het halfblauwe bloed van opa. Zaken doen, investeren en je zo weinig mogelijk laten beperken door je afkomst is een gedeelde passie. Niet geheel onomstreden zakelijke stappen en een sportieve inslag blijken eveneens overerfelijk.

Nog geen zes jaar geleden had Junior zelfs de twijfelachtige ‘eer’ een belasting naar zichzelf vernoemd te zien. Het verkiezingsprogramma van de PvdA repte ineens van de ‘Prins Bernhard-belasting’, een nogal wrokkige benaming van maatregelen, bedoeld om huisjesmelkers aan te pakken. Oude sentimenten rond legendarische roerganger Joop den Uyl, die Bernhard sr. al eens het vuur aan de schenen legde tijdens de zogenaamde Lockheed-affaire, leken weer op te spelen. Het moest alweer eens afgelopen zijn met dat verdomde koningshuis dat zijn eigenwijze prinsen niet in bedwang kon houden met hun al te profijtelijke strapatsen.

Vriendje, tevens zakenpartner van de prins, Menno de Jong fulmineerde destijds dat er sprake was van “..populistisch opportunisme” en betoogde emotioneel onzakelijk dat dergelijke formulering bijgedragen had aan “..een negatieve beeldvorming over een individu..” en dat dit raakte aan “..zijn persoonlijke veiligheid!”, daar was De Jong “..persoonlijk getuige van geweest”. Hoe hij over de beeldvorming van menig armlastige huurder, starter en bijstandsmoeder dacht is verder onbekend.

De prins zelf liet zich met koel ingehouden understatement uit over het feit dat het “..vreemd was dat een politieke partij zijn naam gebruikte in haar programma” en liet het daar, heel verstandig, bij. Publieke zowel als politieke rotte eieren hadden hij en zijn familie al eeuwen getrotseerd en ach, die vlekken zijn er bij de stomerij de volgende dag alweer uit. Opa Benno had het hem niet kunnen verbeteren.

De meer- en minderheidsbelangen in winkelcentra, bedrijfs- en woningportefeuilles, het Hilversumse Mediapark en het circuit van Zandvoort zijn verleden tijd. Op naar nieuw prinselijk ondernemerschap!