Onrust op de Wadden

Wat ligt er toch een poëtische schoonheid besloten in begrippen als geteisem, schoelje, tinnef, plebs, valderappes, schooier, patjakker, krapuul, gajes of tuig. Bargoens uit het Kruimeltje-tijdperk en van een geheel ander orde dan onze hedendaagse kuthoer of klootzak (fantasieloze classificaties die een geheel ander deel van de natie lijken aan te spreken). Het tijdperk ook, waar jongens als Kruimeltje en Pietje Bell op straat nog trots de krant uitventte.

Vooral harteloze, grote bedrijven en rücksichtsloze grootverdieners die niets hoger in het vaandel dragen dan ‘efficiëntie en winstmaximalisering’ kunnen we probleemloos met die eerste categorie aanduiden. Dat vinden ze ook helemaal niet erg daar bij dergelijke clubs het eelt er drie duimen dik op zit.

Zo gaat krantengigant Mediahuis per 1 juli stoppen met de bezorging op onze Waddeneilanden. Een tussen-neus-en-lippen-nieuwsfeitje met verstrekkende gevolgen. Niet alleen zullen de eilanders geen krantje meer op de mat krijgen, ook de losse verkoop wordt gestaakt. Geen belevering van supermarkt en boekhandel dus. Rampzalige tijding voor de analoge lezer die nog voeling heeft met het papier.

Daar zal ook de lokale horeca een gevoelige knauw van krijgen. En wat te denken van al die hotels? Bij het krantje op terras of aan de leestafel hoort natuurlijk die kop koffie en misschien nog wel een versnapering. Het zal voor de bezoeker geen hoofdzaak zijn, maar toch, een fysieke krant verlevendigt horecabezoek op een unieke manier en is van een volstrekt andere orde dan die enkeling die met een boekje neerstrijkt. “Heeft u voor mij wellicht de krant van vandaag? Nee meneer, ik heb wel een inlogcode voor u”. Die nachtmerrie ligt voor tientallen hotelbalies nu dus in het verschiet.

Supermarkt-ondernemer Sjoerd Brunekreef (Schiermonnikoog) werd in de pers geciteerd:“Dat in 2026 een complete groep betalende lezers wordt uitgesloten vanwege hun woonplaats is ronduit onacceptabel”. En zo is het natuurlijk. Hier bedreigen digitale be- en overwegingen weer eens een belangrijke vorm van cultuurgoed. Want daar gaat het natuurlijk om. Niks onzin-argument ‘kostenplaatje’. Mediahuis wil ons massaal aan het digitale abonnement hebben om dan voor eens en altijd af te zijn van allerlei fysieke rompslomp.

Als de verzamelde eilandenhoreca en retail de handen echter ineen slaan is er ongetwijfeld een mogelijkheid denkbaar van een vastelandlijntje. Brunekreef oppert de mogelijkheid van een krat kranten die van de veerboot kan worden gehaald waarna de supermarkt als distributiepunt kan fungeren. Slimme oplossing, maar laten we ten faveure van de eilanders even helemaal ‘out of the box’ gaan.

Flessenpost en koeriersduiven hebben we definitief achter ons gelaten, maar is er geen modern equivalent denkbaar voor deze romantische postiljons van weleer? Kunnen er geen eilandhoppende drones ingezet die vanaf Den Helder en Harlingen de blijde boodschap gaan verspreiden?

Of wat te denken van de ondernemersgeest van de eilandjeugd die als geen ander weten hoe een centje te verdienen aan de argeloze toerist? Maak een deal met Rederij Doeksen, die eilanderpas heb je toch al. Wip een paar keer per week naar het vasteland en maak daar een tweede deal met de lokale boekhandel. Horeca, hotels en supermarkten zullen dat best willen financieren en bijvangst is de eeuwige dankbaarheid van de eilanders.              

Je populariteit zal tot ongekende hoogte stijgen, allerlei deuren vliegen wagenwijd open, woonruimte komt ineens beschikbaar, tijdens feestdagen ga je met de platte wagen het eiland rond en er zal sinds al die oude zeehelden geen naam hoger bezongen worden!

Zomaar een voorzetje dus.