On-Nederlands geweld?

Waar ik vroeger de krant rondbracht, klimmen tientallen mannen met automatische geweren uit een vrachtwagen. Een drugsconflict. On-Nederlandse taferelen, volgens sommigen, inclusief de burgemeester. Maar is dat wel zo?

Dertig jaar geleden noemde de Franse overheid ons al een narcostaat. Het stond in de krant die ik in Overasselt rondbracht. Ik schoof hem bij Jan G. senior in de brievenbus. Destijds stond er geen bewaker voor de deur, maar lagen er wel voor ruim achthonderd kilo aan verdachte pakketjes tussen de strobalen in de schuur ernaast. In een ervan stak ik mijn vinger, en de overgebleven kranten heb ik nooit zo snel bezorgd. Ik stond strak op de pedalen op weg naar huis.

Inmiddels staat Nederland bovenaan de lijstjes van het Europese drugsagentschap. Cocaïne is geliefder dan Goudse kaas, en MDMA doet het op de markt beter dan de tulp. Er gaan stemmen op om de boeren uit te kopen en in iedere lege schuur een drugslab aan te leggen. De VVD is vóór, hoorde ik in de wandelgangen. Ze willen de lijntjes met Bolle Jos aanhalen. Of opsnuiven.

Drugs is echter een handel die vele hobbels kent, en die oneffenheden moeten worden gladgestreken. Een bommetje hier, een liquidatie daar. Het zijn de offertjes voor het grote goed: belastingvrije drugs. Dus als we het over grensbewaking hebben, hebben we het niet over het beperken van de handel. Nee, want nu de slavenhandel niet meer mag, moeten we toch wat.

De VOC voer immers niet uit voor de gezelligheid. In de Gouden Eeuw stelden ze geen moeilijke vragen. Handel is nu eenmaal pragmatiek. Guldens en florijnen vormden er de beloning voor. Het staat met gouden letters in de schoolboeken.

Wie geen heroïne versnijdt, schiet zichzelf in de voet. Het echte probleem van Nederland zijn de woke mensen die zich nog publiekelijk uitspreken tegen drugs. Dus als de burgemeester die mannen met hun geweren uit de vrachtwagen ziet klimmen en roept dat het on-Nederlands is, dan kijkt hij niet goed. Niets is Nederlandser dan dit.