Dezelfde mensen die mij met de nek aankeken als ik voorzichtig probeerde te vertellen dat je bij de Kringloop echt wel leuke dingen kunt vinden, lopen nu in pre-loved kleding.
Toen ik een kind was, kwam mijn nieuwe kleding uit een vuilniszak. Mijn oma had namelijk een kennis met een dochter die haar oude kleding voor mijn zus en mij bewaarde. Heel normaal. Nieuwe kleding was immers een privilege, bewaard voor het oudste kind van de familie.
Eens in de zoveel tijd kieperde mijn oma de vuilniszak in haar woonkamer leeg en konden wij onze nieuwe kleding uitkiezen. Tenminste, nieuw voor ons. De te korte mouwen, pillende stof en vale kleuren vielen me pas op als ik bij vriendinnetjes thuis was. Ik voelde aan dat tweede- derde- vierdehandsjes iets waren om je voor te schamen. Vanaf mijn tienerjaren koos ik dan ook alleen nog dingen uit die door konden gaan voor nieuw en liep ik de Kringloop voorbij als ik dacht dat ik bekenden zag.
Maar tweedehands kleding werd door de imagomolen gehaald en gepresenteerd als een nieuw concept. Ineens is tweedehands cool. Of nee sorry, pre-loved. Tweedekansjes. Vintage. Of volgens Zalando’s nieuwe campagne: Pre-owned. Dezelfde mensen die mij met de nek aankeken als ik voorzichtig probeerde te vertellen dat je bij de Kringloop echt wel leuke dingen kunt vinden, lopen nu in pre-loved kleding. Niet van de stoffige winkel om de hoek natuurlijk maar van Zalando en kraampjes op braderieën waar foodtrucks staan.
Begrijp me niet verkeerd: het is heel goed dat pre-loved kleding in steeds meer kasten ligt. En kraampjes afstruinen tot je een pre-loved parel vind is mijn hobby. Het verschil zit ‘m in de keuze. Pre-loved kleding was (en is) voor mij geen keuze. Het was een financiële noodzaak. Ik kocht het niet omdat ik het zo lekker duurzaam vond – dat was een toevallige bijzaak. Waar anderen kunnen stoppen na het vinden van die ene parel op de braderie, kon ik het daar niet bij laten. Ik moest door zoeken tot ik een hele garderobe had samengesteld.
Lieve mensen voor wie pre-loved kleding een kèuze is: geef jezelf vooral een schouderklopje dat je duurzaam bezig bent, want dat ben je. Maar taal doet er toe. Maak het niet mooier dan het is met woorden die jou beter passen. Er is in jouw duurzame-keus-kleding ook gewoon gezweet, op vieze stoelen in de trein mee gezeten en kindersnotneuzen aan afgeveegd. Doe ons mensen voor wie het geen keuze is een lol. Noem het bij de naam die het droeg voordat jij het cool vond: tweedehands.
Ik ben ook opgegroeid met afdankertjes van anderen. Schoenen werden gedragen totdat de tenen krom gingen staan.
Af en toe nieuwe kleding wat dan "op de groei" werd gekocht. In de eerste jaren kreeg mijn zusje tegelijk met mij nieuwe kleding omdat er vier jaar verschil in zit.
Doordat ik vaak in gekregen kleding liep werd ik door één lerares wel erg achter gesteld bij andere kinderen. Later hoorde ik van toenmalige klasgenoten dat het bij hun ook zo ging. Wij woonden ook niet in een mooi huis in een duurdere buurt.
Maar er werd wel aan elkaar gedacht want ik denk dat moeder ook wel kleren van ons aan andere gezinnen heeft gegeven.
Later kreeg ik er minder moeite mee om andermans kleding te moeten dragen. Maar het is mooier als je zelf iets nieuws kunt kopen.
Ik vond het vroeger altijd een schatkist, tweedehands kleding van mijn oudere nicht. Ook in de puberteit struinde ik graag tweedehands winkels af. Ik heb er nooit negatief commentaar om gekregen. Nu pre-loved of pre-owned, wat maakt het uit. Poteeto potaato.
Ik ken ook mensen die eens in het seizoen een gezellig avondje hebben. Kleding die niet meer past of bruikbaar is meenemen, en dat onderling passen en uitwisselen.
Leuk initiatief en alternatief. Kan ook nog eens zijn dat het milieu-vriendelijker is en/of georganiseerd kan worden.
Maar welk argument heeft Ronja nu om de naam tweedehands te gebruiken in plaats van pre loved of vintage? Als de drempel om kleding te hergebruiken wordt verlaagd, dan is dat toch geweldig? Ongeacht of dat nu uit financiële, ecologische of sociale redenen is? En stel, een kind voelt zich ongemakkelijk als zij 'afdankertjes' krijgt en je verzacht de pijn door het anders te noemen, is dat dan slecht? Ja, zegt Ronja, welnee zeg ik. woorden doen ertoe; ze kunnen bijvoorbeeld pijn verzachten.
Als er een prijs was voor het meest eloquent verwoorden van het sentiment dat ik voel, dan had jij deze nu gekregen... Helaas is er zo'n prijs niet.. Ik kan misschien even kijken bij de lokale kringloop of er een tweedehands bekertje te koop is!!
Ik kan me überhaupt aan marketing onzin ergeren.
Elke reclame bevat dit tegenwoordig, maar het is in de politiek ook helemaal gewoon geworden om marketing termen te verzinnen om van alles te verdraaien of een andere lading te geven (Alle groen en duurzaam labels bijvoorbeeld).
Het hoort gewoon bij de huidige tijd, vrees ik.
Maar als het daadwerkelijk helpt om minder kleding te verspillen, dan neem ik mijn ergernis graag voor lief.
Maar snap de gevoelens van de schrijfster helemaal: als je zelf de keuze niet hebt, geven dit soort marketing praatjes een naar gevoel.
De voedselbank kent op vele plaatsen ook nog een soort van kledingbank.
Warme winterjassen kun je bijvoorbeeld ook kwijt aan daklozen.
Als het dan in no-time weg is, heb je zelf al bijna geen nieuwe meer nodig. Het geeft je een warm gevoel.
ik vertelde altijd trots dat ik 2e hands kleding voor mijn kinderen had gekregen zodat er langer mee gedaan kon worden want meestal gaat kleding een langer dan 1 kind mee en is wegdoen zonde.
ik gaf het later ook weer door aan anderen die er heel blij mee waren, had helemaal niets met geld te maken. wel met respect voor al het werk dat ervoor gedaan is door de makers van de grondstoffen, de stoffen, de naaisters, vervoerders, verkopers.
en je hebt het voordeel dat je mooie kleren kunt kopen in plaats van wat op dit moment in de mode is
mijn dochter is het best geklede meisje van de klas (naar mijn bescheiden mening) omdát ze tweedehands kleren draagt, die ik met veel zorg heb uitgezocht uit duizenden kledingstukken. Daarbij is versleten kinderkleding van haar maat nogal zeldzaam wegens de eigenaardige eigenschap die kinderen eigen is, namelijk het 'groeien' .
Ik heb niks tegen de kringloop maar ben gevoelig voor geurtjes: mottenballen, snert; en soms petroleumluchtjes. Ik hou het maar bij een leren jas, mits de voering niet vettig is.
Maar er is wel een verschil tussen tweede hands en vintage en ook pre-bullshit
De prijs
Alles in het Engels is duurder en niet zo'n beetje ook zie ik als ik op google kijk, vintage is goedkoper nog dan pre-loved
Dus blijf het aub zo noemen zodat we direct weten "ah , we worden genaaid"
Brocante... Daar moet je voor oppassen.
Ongeacht hoe men het noemt, een kringloop heeft in eerste plaats een maatschappelijke en daarnaast vaak een sociale functie. Winkels die ambities hebben een antiquariaat te zijn kan je daarbij missen als kiespijn net als het semantische geleuter erover.
In mijn kledingkast hangt voor 99% aan kleding uit de kringloop. Die ene % kon ik echt niet vinden. Ik bedoel, Flairs (wijde pijpen) voor heren hangen niet in de kringloop. Laat staan paisley print overhemden.
Ben daar ook heel open over tegen mensen, zelfs trost op. Vrienden van me zouden het nooit doen zegen ze maar vragen zich dan wel af hoe ze de onophoudelijke stroom goedkope onderbetaalde meuk uit Bangladesh kunnen helpen stoppen...
Maar goed, ieder initiatief is welkom natuurlijk. Maar inderdaad, naamgeving is ook iets.
Als een ander labeltje voor iemand helpt om voor duurzaam te kiezen in plaats van nieuw, dan is dat toch netto een positief iets? Dat is toch het welkome initiatief? Who cares dat sommige mensen er een eigen term aan geven. Als dat je grootste probleem is, dan valt de armoede wel mee.
Ik kringloop en marktplaats ook het liefst alles bij elkaar. Ook tijden lang uit financiële noodzaak, maar nu is het gewoon de meest zinnige manier om aan dingen te komen die ik nodig heb en gezien die dingen van mij zijn, bepaal ik ook hoe ik ze noem!
Als ik je reactie zo lees hebben we beiden ongeveer hetzelfde kringloop traject doorlopen qua reden en nut.
Vind het zo jammer dat de commercie er weer mee aan de haal gaat en er een hippe, kekke, modeverschijnsel van maakt terwijl tot enkele jaren terug mensen hun neus nog ophaalden voor kringloop aankopen.
Dat dat er in resulteert dat er minder nieuwe kleding word geproduceerd is alleen maar mooi meegenomen natuurlijk. Al heb ik daar mn bedenkingen.
@Break on through,
Ik denk niet dat kringloopwinkels voor een significante reductie aan geproduceerde waar zorgen. De spullen worden op een andere manier weggegooid door de eerste bezitter, maar of consumptie echt omlaag gaat, daar heb ik ook zo mijn twijfels bij.
Desalniettemin is het gegeven dat de spullen langer in gebruik blijven vaak positief en er is natuurlijk het maatschappelijk nut dat mensen die het echt nodig hebben snel en goedkoop aan kleding, huisraad, kookwaar en de wat verfijndere items in het leven kunnen komen. Wat mij betreft is dat de kerntaak van de kringloop.
Een van de nieuwe hippe dingen is "upcycling" dat is het fenomeen waar men met tweedehands meuk bijvoorbeeld een aparte lamp maakt. Was grappig in het begin, maar wat het voornamelijk doet is bepaalde hippe items met intrinsiek nut gewild maken onder een andere rijkere doelgroep. De kunstelaar die het artistieke retro lampje gemaakt van een koffiezetapparaat en een telefoontafeltje vervolgens voor honderden euro's verkoopt.
Dat hebben we eigenlijk niet nodig. Nuttige dingen onnodig duur maken omdat hipsters er nutteloze rommel van maken waar men na een paar maand flauw van is en het alsnog dumpt.
Kan me wel in je standpunten vinden WD. Ik vind het ook de kerntaak van de kringloopwereld om mensen met een veel te smalle beurs aan spulletjes te helpen. We zouden ook iets aan hun veel te smalle beurs zelf kunnen doen natuurlijk. De mensen die echt op het kringloopcircuit zijn aan gewezen vinden het soms wat minder comfortabel allemaal.
Dat inderdaad kunstenaars er hun kunst van maken maar er dus ook een living uit halen kijk ik met mixed emotions naar. Wat me onlangs nog weer op is gevallen is dat onze maatschappij gewoon afgedankte nuttige spulletjes te veel heeft. Dus in dat licht bezien is het wellicht een positieve ontwikkeling dat mensen er op een andere manier nog iets positiefs uit kunnen halen in de vorm van iets kunstzinnigs. Of ik het nu mooi vind of niet.
Ik heb ook weinig met schemerlampjes gemaakt uit een oud koffiefilter en een bezemstok. Als mensen dusdanig decadent zijn om aan zoiets bakken met geld te spenderen zodat ze in hun scene kunnen schermen met hun aller, aller, allernieuwste super hippe, kekke aanwinst. Let it be...
Wat een volstrekt non-issue weer. Woorden doe er misschien toe, maar niet tot het extreem waar iedere laag van de bevolking zijn vocabulaire moet aanpassen aan de kleinst of grootst gemene deler. Dat is absurd.
Noem het een koopje. Noem het duurzaam. Noem het tweedehands. Noem het pre-loved of pre-hated. Noem het vooral waar jij zin in hebt en laat je niet een of ander arbitrair kringloop jargon in de maag splitsen. Wat een onzin.
@Ton,
Ik noem het zelf ouwe rommel en koop dat met graagte. De naam maakt mij niet zoveel uit, maar het zinloze gesoebat over welke naam gebruikt mag worden of niet vind ik een beetje energieverspilling en een afleiding van echte problemen.
En hoe ik mij verder voel over dingen, daar heb jij helemaal geen weet van.
Depressie
U realiseert zich niet dat er nogal wat mensen zijn die niet zo gemakkelijk het juiste woord bij het juiste begrip kunnen plaatsen en dat deze mensen het extra moeilijk gemaakt wordt, wanneer die begrippen ook nog eens met Engelse woorden aangeduid worden, die in feite weinig meer toevoegen dan gebakken lucht. U hebt duidelijk geen ervaring met en belangstelling voor dergelijke mensen.
Waarom noemt u het een 'non-issue' wanneer u bedoelt dat u het verstandiger vindt, dat we het er maar niet over hebben. Terwijl u het er natuurlijk dan weer glashard over hebt!
Woorden doen er niet misschien toe maar doen er toe. Punt uit. Het doet er heel, heel veel toe, met hoeveel Nederlandse, Engelse, Franse of wat voor woorden ook we hetzelfde begrip aanduiden. Een beetje kritische benadering, doet niemand kwaad.
Overigens: Wat mag een mens zich in dit verband voorstellen bij een "arbitrair (kringloop) jargon"? Hier is geen enkele sprake van een 'jargon' en welbeschouwd is elk jargon 'arbitrair'. U verwacht dus, ben ik bang, dat mensen u automatisch verbeteren?
Verder is het natuurlijk een veeg teken, dat wereldwijd miljarden aan uitgegeven worden, om de juiste woorden te kiezen of te verzinnen.
Nog 'veger' is het dat bv aan toespraken van een Hitler meestal geen touw aan vast was te knopen. Maar blijkbaar was dat geen bezwaar; het tegendeel is zelfs geval.
Ik ben benieuwd welke conclusie u daaraan verbindt.