Mysterieuze sirenen

Mij achtervolgt al sinds mijn jeugd een mysterieuze zangstem.

Zo nu en dan wekt ze me, dan weer breekt ze ineens de dag op de meest onverwachte momenten. Zouden zangers vaste tijden aanhouden wanneer zij hun stem oefenen? Kan dat eigenlijk wel in een relatief klein stadsappartement, of betreft het een arme student die zich geen professionele oefenruimte kan veroorloven  en zodoende op eigen slaapkamer is aangewezen?

Hoe zouden haar directe buren de stem ervaren, of zou men bindende afspraken hebben gemaakt? Muziek(-instrumenten), hondengeblaf en huilbaby’s staan hoog in de top vijf van vaak gehoord burengerucht.

De zeer vroege herinnering eraan stamt uit mijn tienerjaren. Een enorme heg scheidde de achtertuin van mijn ouderlijk huis met dat van de tuin, en tussenliggend ‘achterom’, van achterburen. Wie daar woonden was niet zicht- maar wel hoorbaar.

Vanaf balkon of tuin vernam men flarden van gesprekken en dierengeluiden gingen over en weer. Het opvallendste was een zeer zuivere vrouwenstem die toonladders zong. Krachtig, loepzuiver en met het raam open. Ha ha ha ha ha ha..! in een oneindige repeterende cadans.

Als grage Kuifje-lezer deed de stem mij vooral denken aan de bron van een van Kapitein Haddocks grootste ergernissen; de vermaledijde stem van Bianca Castafiore, de Milanese Nachtegaal (Ha ha ha ha ha, ik lach, bij het zien van dees’ schoonheid in mijn spiegel..!). 

Als opgeschoten jongeling konden wij het, in de tuin gezeten, uiteraard niet nalaten, pesterig, zo af en toe een stevig mopje mee te galmen waarna de stem soms verstomde of wij ons dat alleen maar inbeeldden.

Het werd een storend noch wenselijk geluid zoals dat van langsrijdende auto’s, klappende deuren of een blaffende hond in de verte. Huis, tuin en keukengeluiden die er nu eenmaal bijhoorden.

Een slordige veertig jaar later verhuisde ik naar de grote stad waarbij wederom, vanuit een buurpand, die sirenenstem galmt. Een andere soort toonladders, zo nu en dan zelfs doorsneden met heuse zinnen. Meestal ver weg, vanachter gesloten ramen. Dan weer vlakbij en krachtig, net niet hoorbaar wat er gezongen wordt. Deze stem wordt zo nu en dan bijgestaan door een mannelijke variant. Wordt er les gegeven? Zingen de stemmen samen in een koor? Het blijft een zoet geheim.

De wonderbaarlijke overeenkomst tussen de twee stemmen is dat ik namelijk nimmer de bron van de hemelse klanken kon ontdekken. Het blok huizen in mijn jeugd lag daarvoor eenvoudig te ver weg en telde vele ramen, balkons en achterdeuren. De appartementen vanuit waar mij deze flarden heden ten dage deelgenoot maken van haar intense passie, hebben eveneens vele ramen, die gesloten of open, weinig prijs geven. Er beweegt wel eens een schim maar gordijnen en allerlei vormen van raambedekking onttrekken de overburen grotendeels aan het zicht.

De warme zomerdag bood mij eenmaal de kans het geluid wellicht toch te lokaliseren. De hitte had meer bewoners dan gebruikelijk hun vensters doen openen, de stem klonk en ik luisterde vanachter mijn geopende raam geconcentreerd naar de zang.

Stadsgeluiden vertroebelen echter makkelijk een zoetgevooisde zangstem. Een overvliegende helikopter, een passerende vuilniswagen, een schreeuwende baby tien ramen verderop en daartussen die etherische zangstem.

Mijn oren spitsten zich tot het uiterste maar dan verstomde de klanken en lieten zich die middag niet meer horen.