‘Mag jouw vrouw… alleen naar buiten?’

Dit is een vraag uit een gesprek tussen twee opgewonden macho’s, waarin ze de grenzen van de vrijheid van ‘hún’ vrouwen (met de nadruk op het bezittelijk voornaamwoord) bespreken op video. Ik dacht eerst dat het satire was, maar de mannen bleken bloedserieus in hun idiote vraagstuk. ‘Waarom zou ze alléén naar buiten moeten? Kom met een onderbouwing!’

Dit soort video’s, waarin zogenaamde ‘echte mannelijke mannen’ over hun partners spreken alsof het gebruiksvoorwerpen zijn, alsof vrouwen zelf geen mening of ambities hebben, zijn populair in de manosphere. De manosphere is dan weer populair bij onzekere adolescenten (15-35jr), jongens die met hun puberbrein verdwaald raken in de oppervlakkige online wereld van het snelle geld, uiterlijke schijn en onderdanige lekkere chickies.

Veel (volwassen) mensen zijn geschokt en verontwaardigd over de vrouwonvriendelijke, homofobe en patriarchale karikatuur in de manosphere, zeker als ze de documentaire van Louis Theroux hierover hebben gezien: hun vrouwtjes -het liefst zg. tradwives- mogen niet werken, want De Man moet voor inkomen zorgen, ze moeten mooi zitten wezen en voor hun sterke, belangrijke man zorgen, en natuurlijk voor het huishouden. Kindjes? Alléén als de man dat blieft.

Het legt een toxisch wereldbeeld op, giftig voor zowel vrouwen als mannen, die zichzelf als losers zullen zien als ze niet op dezelfde idiote, respectloze manier met vrouwen omgaan.

Maar de verontwaardiging hierover komt hypocriet op mij over, aangezien dit exact is wat al meer dan vijftien jaar via zenders als SBS6 en talkshows als Vandaag Inside de nationale huiskamers binnendringt. Lockerroom talk op prime time TV. Dat een hele generatie zich gaat spiegelen aan wat hen wordt voorgespiegeld -en dat influencers hier bakken geld aan verdienen en extreemrechtse politieke partijen als FvD hier dankbaar op parasiteren- is kennelijk een complete verrassing. ‘Wij hebben het niet geweten.’ Met andere woorden, ons kan je niet de schuld geven.

Zondag 24 juni was er een protestmars in Rotterdam tegen Victim Blaming, het verschijnsel waardoor niet de daders maar slachtoffers de last dragen van de daad. Omdat ze hier con-ti-nu door hun omgeving en het systeem aan herinnerd worden. Vanaf de aanranding tot en met de afhandeling bij politie en justitie, zo vertelde Ingrid Vedder. Van het korte-rokjes-argument tot ‘je weet toch dat dat een donker park is’ tot ‘maar je kan toch gewoon bij hem weg gaan als het écht zo erg is’. Met andere woorden: het zal wel meevallen en het zal wel aan jouzelf liggen.

Boodschap van de sprekers bij het protest: vraag, luister, geloof háár, en stop niet het slachtoffer in beperking, maar de dader. Hij (bijna altijd een hij) moet de schuld voelen en de gevolgen ervan dragen.

Zoals Gisèle Pelicot, die meer dan 50 gewone mannen hun eigen verkrachtingsfilmpjes liet kijken in de rechtbank, het treffend zei: “The shame has to change sides.”

Wat het antwoord was op de vraag ‘of zijn vrouw alleen naar buiten mocht’… ja: “We hebben een tuin.”

Deze macho-loser bleek al eens te zijn opgepakt en veroordeeld voor huiselijk geweld. Inderdaad, hij bleek ‘zijn’ vrouw ook nog te mishandelen. Voor wie zich realiseert dat lockerroom talk, seksisme en huiselijk geweld in elkaars verlengde liggen, dat ze een voedingsbodem vormen in een geweldsescalatie, is dit geen verrassing.

Dat is waarom ik op mijn protestbord had geschreven:

“Mag Jouw Vrouw…

…Haar Vrijheid Terug?!

Move Out & Get Help, Loser.”

PS. Dat was geen vraag, maar een mededeling.