Jetten I blijft pal achter Israël staan

Steeds duidelijker wordt hoe de Nederlandse overheid met twee maten meet in haar hardnekkige, onbegrijpelijke steun voor de judeo-fascistische regering van Netanyahu. Sommige Nederlanders getuigen daarom keer op keer van een bovenmate grote bezorgdheid over de genocide in Palestina, annex de ethische zuiveringen in de Westoever en willen dan ook hiervoor de Israëlische regering internationaal doen berechten.

Anderen delen weliswaar die bezorgdheid, maar kunnen nog steeds moeilijk wennen aan fundamentele kritiek op Israël. Geven soms als excuus dat het land zich nu eenmaal moet kunnen verdedigen en dat de Palestijnen uiteindelijk alle Joden willen verdrijven. 

De derde groep ten slotte vindt het uitstekend dat de Palestijnen met alle beschikbare middelen uit Gaza en de Westoever worden verbannen. Zij beschouwt daarom de eerste groep als antisemieten, bijvoorbeeld degenen die deelnamen aan de Rode Lijn-demonstraties.

Dit terwijl onze Joodse landgenoten zich in alle drie de groepen bevinden. Inclusief de Rodelijners. Denk aan Joodse anti-zionistenen en aan Een Ander Joods Geluid.

Ons pro-Israël-kabinet heeft een Taskforce Antisemitismebestrijding ingesteld omdat Joodse studenten en docenten zich structureel onveilig zouden voelen op Nederlandse universiteiten. Daar is overigens volgens het OM zelden sprake van daadwerkelijk strafbaar antisemitisme. De paar incidenten waarbij demonstranten wel over de schreef gingen, worden vanzelfsprekend vervolgd. 

Desondanks hanteren Joodse studenten met de Taskforce in de media consequent de antisemitisme-criteria van groep drie. Een Palestijnse vlag of sjaal, een watermeloen, een demonstratieoproep van Rodelijners, dit alles leidt bij hen automatisch tot een onveilig gevoel. Bij de eis om banden met Israëlische universiteiten op te schorten, zou er volgens de studenten en de Taskforce sprake zijn van ‘sympathisanten die onbewust versluierde antisemitische retoriek overnemen, zonder te weten wat de impact daarvan is op Joden’. ‘Meelopers’, volgens de Taskforce. 

Hierbij telt het feit kennelijk niet dat de Israëlische universiteiten waartegen die ‘meelopers’ protesteren, hechte banden onderhouden met de apartheidsregering van Netanyahu. Net als de ‘meelopers’ die protesteerden tegen de legercantor in het Concertgebouw en tegen de Israëlische president bij de opening van het Holocaustmuseum. Want kritiek op Israëliërs is antisemitisme, punt uit.

Nieuwsuur liet recent twee bezorgde Joodse universiteitsdocenten aan het woord. Het hielp niet erg dat het Nederlands van de een moest worden ondertiteld en de andere Engels sprak. Wie vertegenwoordigen ze? Evengoed hadden ze geen enkel begrip voor de protesten.

In interviews getuigen Joodse studenten van activisme, met Davidssterren bijvoorbeeld en de Israëlische vlag. Dikwijls noemen ze zich trotse zionisten. Dat alles is uiteraard hun goed recht. Soms overwegen ze om in Israël verder te studeren omdat ze daar in een warm bad zouden belanden. 

Dat ‘warme bad’ schrijnt nogal met precies het tegenovergestelde gevoel. Namelijk dat van Joden met een Nederlandse achtergrond die zich juist niet meer thuis voelen in het huidige Israëlische politieke klimaat en overwegen hierheen te verhuizen. Hen zie je natuurlijk zelden in onze media.

Dat we het – op zijn zachtst gezegd – nogal oneens zijn met pro-Israëlische activisten, dat we met de gruwelijke beelden uit Gaza en de Westoever voor ogen die ostentatieve Davidssterren en Israëlische vlaggen als uitingen van zionisme nogal provocerend vinden en daaraan uiting geven? Dat mag niet van de Taskforce, want dan voelen niet alleen de zionisten zich onveilig, maar ook alle andere Joden in ons land.

Want onze afkeer is volgens de Taskforce ‘pro-Palestijns’. Natuurlijk, maar de meesten van ons moeten even weinig van het islam-fascisme van Hamas hebben als van de varianten die de Iraanse ayatollahs en onze Saoedi-Arabische bondgenoten de wereld voorschotelen. 

Een paar jaar eerder dan de Taskforce kregen we behalve een Nationaal Coördinator tegen Discriminatie en Racisme (NCDR) ook een Nationaal Coördinator Antisemitismebestrijding (NCAB). Is antisemitisme juist – zeker gezien vanuit het perspectief van de Holocaust – niet een schoolvoorbeeld van racisme en discriminatie? Overbodig dus die NCAB? Neen, want het NCDR richt zich bijvoorbeeld ook tegen discriminatie van moslims en met een eigen clubje kan de NCAB veel gemakkelijker kritiek op Israël bestempelen als antisemitisme.

Paradoxaal genoeg draagt deze merkwaardige scheiding uit internationaal oogpunt zelfs bij aan antisemitisme. Er is namelijk nog steeds een minderheid in groepen als Black Lives Matter die meent dat de Holocaust geen uiting van racisme was, maar een weliswaar gruwelijke gebeurtenis tussen witte mensen onderling. Zo’n grove misvatting wordt uiteraard versterkt door een ‘eigen’ NCAB naast een NCDR.

De Taskforce lijkt ons in alle opzichten voor te bereiden op de beperking van het demonstratierecht. Aangekondigd door Schoof I en vanzelfsprekend in het coalitieakkoord van Jetten I overgenomen. David van Weel wordt niet voor niets opnieuw minister van Justitie en Veiligheid. Die beperking van het demonstratierecht treedt op bij zogenaamde ‘grootschalige verstoring van de openbare orde’. Wat moeten wij ons daarbij voorstellen? Natuurlijk denken we onmiddellijk aan Farmers Defence Force, Vollgass en Agractie, die in het verleden met hun demonstraties geregeld grotelijks de wet hebben overtreden. En niet werden vervolgd. 

Want Jetten I denkt vooral aan Extinction Rebellion, aan demonstranten tegen Lelystad en Schiphol Airport, tegen ‘Daddy’ Trump en tegen de Israëlische genocide. Vergeet ook niet ‘antifa’, waartegen september vorig jaar een Kamermeerderheid een motie van Forum voor Democratie aannam die deze uiterst diverse en diffuse beweging als een terroristische organisatie kwalificeerde.

Kortom, het gaat om demonstranten tegen het mooie en veelbelovende regeringsbeleid van Jetten I en zijn bondgenoten.

Helaas zien we deze attitude ook in buurlanden als het VK en Duitsland. Hun rechtse regeringen stellen zich zelfs minder hard op tegen respectievelijk Reform UK en Alternative für Deutschland dan tegen demonstranten die willen dat hun land actief bijdraagt aan het einde van de Israëlische genocide. Dat de SPD nota bene in de Duitse regering zit en Labour zelfs de Britse leidt, maakt de zaak alleen nog maar tragischer en surrealistischer.

We denken dan natuurlijk aan het surrealisme van Trumpland, waarin universiteiten en culturele instellingen hun subsidie verliezen, hun bestuurders zien ontslaan of erger als ze weigeren demonstraties tegen de Israëlische genocide te verbieden. 

Merz-land gaat echter steeds meer lijken op dat van Trump. Tijdens het lezen van de Volkskrant stuitte ik op een foto van Trumps ICE-Gestapo die een weerloze demonstrant op de grond drukte. Het helaas bekende werk. Oeps! Op een uniform stond ‘POLIZEI’. 

Deze foto verluchtte een interview met VN-Mensenrechtenrapporteur Irene Khan over de hysterische manier waarop de Duitse overheid tekeergaat tegen dit antigenocide-demonstranten. Legale kritiek wordt volgens haar onder het mom van antiterreurwetgeving structureel verward met strafbaar antisemitisme. Gevolg: een bedreiging voor de vrijheid van meningsuiting, van de democratie en een groeiende polarisatie in de Bondsrepubliek. Deze kant gaat ook ons land dus onherroepelijk op in Jetten I.

Maar… er is een heel klein lichtpuntje. Hoezeer ook de judeo-fascistische regering van Netanyahu blijkt te zijn geïnfiltreerd in Nederlandse organisaties en politieke partijen, hoezeer zij digitaal onze media probeert te manipuleren... via het voorgestelde lobbyregister zullen we in de toekomst wellicht weten welke Kamerleden precies met Israëlische officials hebben gesproken?