Israël blijft een bondgenoot wiens horrordaden we met de mantel der liefde bedekken

De VVD heeft geen behoefte Israël te veroordelen voor de meest grove schendingen van het internationaal recht, omdat Israël nu eenmaal een bondgenoot is. Voor de VVD heeft het internationaal recht dus evenveel waarde als voor Vladimir Poetin.

Afgelopen donderdag ontvingen de vier Amsterdamse jongeren achter het joods-islamitische initiatief Deel de Duif de Youth for Freedom award. Deel de Duif zet zich in tegen polarisatie, moslimhaat en antisemitisme en wil de dialoog tussen gevarieerde bevolkingsgroepen bevorderen. Terecht dat deze Amsterdamse jongeren deze nieuwe prijs ontvingen voor dit ruim twee jaar geleden gestarte mooie initiatief.

Het geeft bovendien aan waarom het zo belangrijk is de begrippen Jodendom en (de staat) Israël uit elkaar te trekken. Geen enkele joodse Nederlander mag worden aangesproken op de daden van Israël. Aan de andere kant moeten alle pogingen van de Israëlische regering en haar supporters om Israël en het Jodendom als soort van eeneiige tweeling te presenteren met kracht worden verworpen.

Maar juist omdat dit laatste door te veel van onze politici en mediaredacties zélden gebeurt, zien we dat een kleine groep jongeren de woorden van Israëls premier Netanyahu ter harte neemt en joodse instellingen en joodse Nederlanders als een verlengstuk van de staat Israël zijn gaan beschouwen, precies zoals de Israëlische regering en president beogen.

Maar ook de overgrote meerderheid van pro-Palestina-activisten die het onderscheid tussen Israël en het Jodendom als vanzelfsprekend wél maakt, heeft vaak last van onterechte beschuldigingen van antisemitisme door onder meer politici ter rechterzijde, de Nationaal Coördinator Antisemitismebestrijding én talloze Israëlische belangenorganisaties.

Waarom is Hamas een terroristische organisatie en de IDF niet?
Kwaadwillenden vereenzelvigen pro-Palestijns-activisme nog maar al te vaak met antisemitisme. Niet alleen in Nederland, maar op talloze plekken in en buiten Europa. Bovendien wordt pro-Palestijns-activisme met enige regelmaat geschaard onder (steun aan) terrorisme. Vorig weekend zijn er in Londen opnieuw ruim 500 demonstranten opgepakt omdat ze zich solidair toonden met Palestine Action, de actiegroep die door de Labour-regering als terroristische organisatie is gekenmerkt. In Duitsland lopen pro-Palestina-activisten zelfs het risico het land te worden uitgezet. Frankrijk ontzegt de gerespecteerde directeur van de Palestijnse mensenrechtenorganisatie Al Haq toegang tot het land. Canada weigert visa voor drie vertegenwoordigers van de Palestine Football Association waardoor ze de komende FIFA-vergadering over het WK Voetbal niet kunnen bijwonen. Palestijnen en pro-Palestina-activisten zijn nog maar al te vaak de paria’s van onze Europese en Noord-Amerikaanse samenlevingen.

In dat licht bezien weten we ook niet meer wat de waarheid is van de beschuldigingen aan het adres van Amin Abou R. uit Leidschendam. Het OM wil hem jarenlang achter de tralies vanwege het financieren van Hamas. Maar omdat Hamas ook de regering in Gaza vormde die onder meer verantwoordelijkheid droeg voor de gezondheidszorg in deze Palestijnse regio, is het de vraag of het OM überhaupt wel in staat is onderscheid te maken tussen het financieren van sociaal werk en gewelddadig verzet.

Maar ook als het OM dat onderscheid toch weet te maken: waarom staat Hamas wél op de EU-terrorismelijst en de IDF niet? Hamas is een verzetsbeweging die binnen de grenzen van historisch Palestina onder meer terreuraanslagen heeft gepleegd op Israëlische burgers. Zo werden de verantwoordelijken voor de aanslagen van 7 oktober 2023 terecht vervolgd door het Internationaal Strafhof. Maar de barbaarse terreur door de Israeli ‘Defense’ Forces - die we in de praktijk aanduiden als Israeli Occupation Forces - is van een omvang waarbij de verzetsacties van Hamas kinderspel zijn. Ook deze maand zagen we weer hoe de IDF als misschien wel de grootste terroristische organisatie ter wereld in tien minuten tijd ongestraft zo’n 350 Libanese burgers mocht afslachten. De Nederlandse regering zweeg. 

In dat licht bezien blijft het ronduit schokkend dat ons land via onder meer wapenaankopen en andere intensieve handelscontacten de moordenaars van vele tienduizenden kinderen straffeloos mag blijven financieren, daar waar het financieren van bewegingen die zich daartegen verzetten wél strafbaar is.

Bovendien is het dus genoegzaam bekend dat we worden overspoeld met valse beschuldigingen tegen iedereen die zich inzet voor een vrij Palestina. We zagen dat onder meer in het fake-rapport dat de Israëlische regering verspreidde naar aanleiding van de Maccabi-rellen in Amsterdam en waarin talloze Nederlandse organisaties en individuen ten onrechte werden beschuldigd van geweld en banden met Hamas. Dit door Caroline van der Plas gretig gedeelde leugenachtige document past dan ook naadloos bij de oproep van Eli Hazan, de voormalig woordvoerder van Netanyahu’s Likoedpartij en sinds kort directeur van het persbureau van de Israëlische regering: “De waarheid is niet langer belangrijk. We moeten de sociale netwerken overspoelen met fake news.”

Alle begrip en steun van de VVD voor Israëls terreuraanvallen
Wat te veel van onze politici maar niet willen begrijpen, is dat er een moment komt dat mensen het simpelweg niet meer accepteren dat Israëls horroroorlogen tegen Palestijnse, Libanese en Iraanse kinderen ruimschoots worden beloond met onder meer intensieve Israëlisch/Europese handelscontacten, deelname aan het Eurovisie Songfestival en Europese sporttoernooien.

Dieptepunt van de afgelopen weken vormde misschien wel de bijdragen van de huidige generatie VVD-politici. Ruben Brekelmans die begrip en steun uitspreekt voor de moorddadige aanvallen van Israël en de VS op Iran en Libanon. NAVO-baas Mark Rutte die de VS en Israël feitelijk complimenteert met het afslachten van vele honderden Iraanse en Libanese kinderen. Bente Becker die het streven naar vrijheid en zelfbeschikking niet van toepassing acht op het Palestijnse volk én het bestrijden van ongewenste buitenlandse inmenging door onvrije regimes niet vindt gelden voor Israël. Ulysse Ellian die door Trouw-journalist Janne Chaudron in een kritiekloos interview en portret op een voetstuk wordt geplaatst als zogenaamde strijder voor de vrijheid en veiligheid van het Iraanse en joodse volk, daar waar zijn structurele haatspraak jegens moslims en Palestijnen plus zijn onwrikbare steun voor Israëls genocide op het Palestijnse volk door deze journalist volstrekt onbenoemd blijft. En Nicole Maes, sinds eind februari eveneens VVD-parlementariër, die tijdens een absurde bijdrage in een Kamerdebat aangeeft geen behoefte te hebben om Israël te veroordelen voor de meest grove schendingen van het internationaal recht, omdat Israël nu eenmaal een bondgenoot is.

Tot zover de VVD en het zogenaamde ‘opstaan tegen criminaliteit en respecteren van de meest elementaire mensenrechten’. Voor de VVD heeft het internationaal recht dus evenveel waarde als voor Vladimir Poetin.

Polarisatie of dialoog?
Terug naar Deel de Duif. Zelf voel ik me soms wat ongemakkelijk in het geven van harde kritiek op het buitenlandbeleid van onze politici. Want uiteraard ben ik vóór verbinding. Het liefst ga ik in gesprek met mensen met wie ik het totaal oneens ben, vooral omdat je dáár juist vaak het meeste van leert.

Voor mijn zakelijke projecten breng ik voor verschillende focusgroepen dan ook heel bewust gesprekspartners samen met de meest uiteenlopende achtergronden en meningen. Zo heb ik de afgelopen jaren geregeld gesprekspartners met een islamitische én joodse achtergrond in één gespreksgroep geplaatst. En ook al gaan deze gesprekken grotendeels niet over politiek, ongemak onder de gesprekspartners is daarbij soms zeker voelbaar.

Binnen de Nederlandse context en zeker onder jongeren bewandelt Deel de Duif daarom zonder meer de juiste weg. Maar is deze weg van dialoog en verbinding ook altijd geschikt in de internationale politiek? Wanneer kies je in de internationale politiek voor de kritische benadering inclusief polariseren en sancties? En wanneer kies je voor de diplomatieke benadering via dialoog?

In het geval van Israël kiezen we al decennialang voor dat laatste, onder de inmiddels bizarre dooddoener dat we ‘in gesprek moeten blijven’. Al vanaf het moment dat kritiek op Israël in de jaren tachtig van de vorige eeuw voor het eerst heel voorzichtig doordrong tot het Haagse Binnenhof, is het adagium: dialoog. Het resultaat van dat decennialange níet handelen maar ‘in gesprek blijven’ hebben we de afgelopen tweeënhalf jaar gezien: genocide, de totale vernietiging van Palestina, de Palestijnse geschiedenis en cultuur plus de meest afgrijselijke Israëlische oorlogsmisdaden in landen als Libanon en Iran. Zoals ik al vaker schreef; door decennialang Israël de vrije hand te geven in het overtreden van alle internationale wetten en het plegen van de meest weerzinwekkende gruweldaden, hebben we een monster gecreëerd dat niet meer te temmen lijkt. Het aantal wandaden is inmiddels zó groot, dat het simpelweg niet meer is bij te houden. In de dagelijkse praktijk is het woord Shalom dan ook al lang en breed uit het Israëlische woordenboek geschrapt.

Gelukkig gróeit het aantal mensen dat zich uitspreekt tegen steun aan het land dat onze wereld in een ongekende crisis stort. Volgens verschillende onderzoeken is een absolute meerderheid in Nederland en andere Europese landen uiterst kritisch op de hardcore criminelen in de regering en het parlement van Israël. Maar zet dit Den Haag en Brussel aan tot actie? Nou nee.

En zolang ook veel van onze Europese media blijven meewerken aan het legitimeren van de Israëlische misdaden tegen de menselijkheid - onder meer door Israëls politieke en propagandistische deelname aan het Eurovisie Songfestival integraal uit te zenden - blijft ook onze politiek Israëls wandaden met de mantel der liefde bedekken. Waarmee ze ons land en onze wereld willens en wetens van crisis naar crisis leiden.

Ik heb het al vaker gezegd: iedereen die Israël lief heeft zou zich moeten realiseren dat er maar één manier is om de toekomst van dat land veilig te stellen; keiharde sancties… en Israël dwingen het woord Shalom in ere te herstellen. Gebeurt dat niet, dan gaat onze wereld een zware toekomst tegemoet.