Ik verstoorde het D66 congres. Dit is waarom

Afgelopen zondag gingen ik en vier andere activisten van Extinction Rebellion en BDS Nederland staan toen premier Rob Jetten aan zijn speech begon op het congres van D66. Een stil protest tegen de partij die zegt te staan voor internationaal recht, met de slogan “het kan wél”, maar die als het erop aankomt kiest voor economische en politieke belangen. In strijd met het internationaal recht, en met slappe smoesjes.

De partij viert het importverbod voor goederen uit illegale nederzettingen uitbundig. Dat zou D66 toch maar even mooi voor elkaar gekregen hebben. Wat de partij er niet bij vertelt is dat de motie waar deze maatregel uit voortvloeit al tijdens kabinet-Schoof is aangenomen, en in gang is gezet. Wat de partij óók niet vertelt is dat er in de motie géén onderscheid gemaakt werd voor diensten en investeringen, maar dat de uiteindelijke maatregel dat wél doet. Waardoor onder andere Booking.com vrolijk door kan gaan met het verhuren van appartementen in illegale nederzettingen. Laat premier Jetten nou net deze zomer een trotse foto van zijn bezoek aan Booking.com op social media gezet hebben, zonder een woord te reppen over dit faciliteren van oorlogsmisdaden.

Dus vertel het ons, Rob: wat kan er precies wél?

Een ander pijnlijk onderwerp wat D66-leden graag willen vermijden is dat Nederland nog steeds voor miljoenen euro’s aan wapens koopt van Israëlische (staats-)bedrijven, en daarmee direct de oorlogskas van een genocidaal regime spekt. Een overduidelijke schending van het internationaal recht. De fractie stemde vorige week nog tégen een motie waarin de regering verzocht werd om geen nieuwe deals te sluiten met de Israëlische defensie-industrie. Dit valt niet af te schuiven op coalitiepartners, dit was de eigen vrije keuze van de partij. De verklaring zou zijn dat Nederland afhankelijk is van Israëlische wapens waar geen alternatief voor is, maar het internationaal recht verplicht – zonder uitzondering voor gebrek aan alternatieven. Bovendien wijzen onderzoekers erop dat er voor vrijwel al het Israëlische materieel alternatieven bestaan. Het is vooral een handig excuus om een strategische relatie met de Israëlische wapenindustrie niet op te geven.

En dan is er nog de motie om de Palestijnse staat te erkennen, waar D66 nog geen drie maanden na de derde Rode Lijn-demonstratie tegen stemde. Nu de accreditatie van diplomaten in die in Palestina werkten door Israël wordt ingetrokken is maar weer eens duidelijk wat de gevolgen hiervan zijn.

“Goede sier maken met een benedenmaatse maatregel” noemde Rinke Verkerk het in De Correspondent, en daarmee legde ze precies de vinger op de zere plek. Als D66 – met gepaste bescheidenheid – deemoedig had aangekondigd dat deze maatregelen natuurlijk volstrekt onvoldoende zijn maar ze er alles voor gedaan hebben dan was het een ander verhaal geweest. Maar heel hard op de eigen loftrompet blazen en kakelen dat “ze meer bereiken dan de schreeuwers” is volstrekt misplaatst.

Als ik al twijfels had gehad over noodzaak van onze actie dan waren die de ochtend erna volledig verdwenen geweest. Bij de persvoorstellingen van NAZA hoorde ik uit de mond van de daders de feiten die wel al jaren kennen: dat Israël het Palestijnse leven structureel en op grote schaal vernietigt. Genocide pleegt.

Ik keek de documentaire op een doek dat nog niet de helft was van het reusachtige scherm waarop Jetten aan weerszijden te zien was, waarop wij het zicht zogenaamd zouden blokkeren voor de mensen die uit het hele land waren gekomen om de peptalk van de premier te zien.

Onze actie was op de juiste plaats, op het juiste tijdstip, maar boven alles: bij de juiste partij.