Ik ben pas trots als ik geen lange man op het veld zie

Dit weekend speelt het Nederlands Heren Volleybalteam de halve finales van de European League in Doetinchem. “Knap dat ze in de halve finale geraakt zijn, trots op ze, hoop dat ze het goed doen!” zou je kunnen denken, echter: ze spelen tegen het Israëlische volleybalteam.

Ik voel daarom ook geen trots, maar schaamte. Ik schaam me ervoor dat teamNL - de zogeheten “Lange Mannen” - gaan spelen tegen een team wiens regering een genocide aan het plegen is. Ik schaam me voor een volleybalbond en gemeente Doetinchem die dit faciliteren. Ik schaam me voor het feit dat er kinderen in Gaza naar de lucht kijken of er bommen vallen, terwijl de Israëli’s in Doetinchem kunnen kijken waar de volleybal landt.

Men zegt vaak dat sport verbroedert en niet politiek is, of hoort te zijn. Dit is echter nou eenmaal niet het geval: sport wordt al sinds jaar en dag gebruikt voor legitimering en propagandadoeleinden, zogeheten “sportswashing”. Zo gebruikte Nazi-Duitsland de Spelen van 1936 om hun imago op te poetsen en gebruiken twijfelachtige regimes het WK voetbal om te laten zien wat voor een topland ze zijn.

Misselijkmakend is te zien hoe op volleybal.nl, dat gerund en geschreven lijkt te worden door de Nederlandse Volleybalbond (Nevobo), wordt beschreven waarom de uitwedstrijd niet in Israël wordt gespeeld: “vanwege de spanningen in Israël”. Eufemistischer kun je het haast niet krijgen. Spanning is wanneer er een matchpoint is, niet wanneer je ergens niet kunt spelen omdat er een genocide gaande is, waarin tot nu toe al minstens 70.000 (volgens het Israëlische leger), maar waarschijnlijk veel meer, Palestijnen zijn vermoord. En als spanningen de reden zijn, zou team Oranje, als die spanningen er niet waren, wél naar Israël gaan, een land dat zich tot op de dag van vandaag met illegale nederzettingen blijft vergroten, en daarbij weinig tot niets lijkt te schuwen?

Sport is iets menselijks, maar het maakt ook menselijk, en dat is precies het probleem. Door op gelijke voet het volleybalveld te betreden, maak je je tegenstander tot gelijke. Je normaliseert het land wat tegenover je staat door er mee te sporten, en maakt het menselijk.  Amerikaanse journalisten schreven na de Spelen van 1936 dan ook bang te zijn dat de Nazi-propaganda geslaagd was, en dat buitenlanders die Duitsland enkel gedurende de Spelen hebben gezien, ervan overtuigd waren dat Duitsers een vriendelijk en volledig vredig volk waren dat het beste van de wereld verdient. Laten we nu, 90 jaar later, niet nogmaals sportswashing faciliteren.

Dat Israël hier mag spelen verbaast me echter niet; een overgrote meerderheid van de Tweede Kamer verwierp een motie waarin onder andere tot een sportieve boycot werd opgeroepen, een regeringspartij behandelt schendingen van internationaal recht anders bij Israël dan bij Rusland, en Oranje gaat gewoon naar de VS.

Gelukkig hoeven (sportieve) boycots niet in wetboeken te staan of door volksvertegenwoordigingen aangenomen te worden, burgers kunnen ook zelf boycotten: en dat kan prima werken ook! McDonald’s verloor door de boycots wereldwijd namelijk zo’n 7 miljard dollar in omzet in 2024.

Aan iedereen die een kaartje heeft voor de wedstrijd(en) van dit weekend zou ik dan ook willen zeggen: ga niet juichen als publiek bij deze sportswashing, maar gebruik je stem tegen de genocide.

En tot de tijd dat Israël geboycot wordt, is het enige volleybal dat ik wil zien van blije kinderen in Palestina.