Hoe zal de arbeidsmarkt uitpakken voor de nieuwe generatie VMBO'ers?

De examens zijn achter de rug en alle examenkandidaten wachten met angst of vol vertrouwen op de uitslag. Hoe zal het daarna verder gaan? Ik dook weer even terug in mijn eigen verleden om mijn visie en ervaringen op papier te zetten.

Sociale status 
De meeste mensen richten zich voornamelijk op de ladder van macht en status. Ik heb geleerd om op een andere manier naar het leven te kijken, juist omdat ik al 20 jaar met depressies en angsten omga. Nu de examens achter de rug zijn, denk ik weer terug aan de tijd dat ik zelf net geslaagd was en in het diepe gat van de arbeidsmarkt sprong.

Donker en licht
In 1999 haalde ik met de hakken over de sloot mijn examen voor VBO-Mavo. Ik zat in een diepe depressie, want ik moest dealen met de diagnose 22q11ds. Een onbekende aandoening waar bijna niemand van had gehoord.

Toen ik klaar was met school viel ik in een diep gat. Ik had geen flauw idee wat ik wilde of kon doen met mijn leven. Wat was haalbaar voor mij? Ik had geen speciale richting waar ik warm voor liep, dus ging ik op zoek naar de ideale baan.

Ik ging een jaar werken om uit te zoeken wat ik wilde en deed diverse baantjes via uitzendbureaus. Het ene ging goed en het andere ging fout. Zo werd ik na 4 dagen als voedingsassistente in het ziekenhuis ontslagen. Die baan was eigenlijk veel te zwaar voor mijn 17-jarige, onzekere ik. Ik voelde me verdrietig en hopeloos. Ik had geen flauw idee wat ik moest doen en deed maar wat.

Vallen en opstaan
De jaren daarna probeerde ik met vallen en opstaan mee te doen op het snelle niveau van de samenleving. Ik deed een administratieve opleiding en had daarbij een leuke stage bij een zorgkantoor. Het voelde goed om mijn eigen geld te verdienen.

Helaas ging het minder goed toen ik eenmaal mijn diploma op zak had. Ik had absoluut geen overzicht of structuur in mijn werkzaamheden en werd vaak ontslagen. Dan zat ik weer met hangende schouders bij het UWV. Dit ging hem niet worden, zagen zij. Ze raadden mij een jobcoach-traject aan. Via dat traject kwam ik uiteindelijk in 2006 in de Wajong terecht.

Wajong
Dit gaf mij de veiligheid en rust die ik zo hard nodig had. Ik ging bij een toneelgroep en had daar veel plezier. Ik voelde me eindelijk op mijn plek en kwam langzaam uit mijn depressie. Nu, 20 jaar later, heb ik geleerd dat het leven voor mij anders uitpakt omdat ik 22q11ds heb. In plaats van steeds maar weer weg te zakken in depressies en angsten, kies ik er bewust voor om mijn licht te laten schijnen op wat wél lukt.

Vrijwilligerswerk
Zo doe ik sinds 2022 vrijwilligerswerk bij de bieb en sinds 2024 werk ik ook op de kinderboerderij. Het is fijn om plekken te hebben gevonden waar ik geaccepteerd en gewaardeerd wordt om wat ik doe. Het geeft me weer energie om andere dingen op te pakken, zoals tekenles en sinds kort intuïtief tekenen op woensdag.

De ladder van compassie en begrip
Ik heb mezelf met vallen en opstaan eindelijk omarmd en besef: de maatschappelijke ladder van macht en status is voor mij niet belangrijk. Ik richt me liever op compassie en begrip in mijn leven. Liefde voor de mensen en dieren om me heen. Dat is in mijn ogen een veel leukere ladder!