Het zelfvertrouwen van Israëlische kolonisten

Het schrijven van een blog of dagboek over een langere periode helpt om historische veranderingen waar te nemen. Het gaat om kleine dingen.

Wat me de laatste jaren opvalt is het zelfvertrouwen van kolonisten. De eerste keer, een jaar of zes geleden alweer, was tijdens een hike op het platteland in de Makhrour-vallei ten westen van Bethlehem en Beit Jala. Je zag gewapende schaapherder-kolonisten gewoon rondwandelen in Palestijns plattelandsgebied, niet dichtbij een nederzetting. Ze praatten op duidelijk hoorbare toon Hebreeuws.

Een ander moment, een jaar of twee geleden, was een kolonist gewoon auto’s aan het controleren, hier vlakbij Beit Jala, alsof hij het Israelisch leger “hielp.” Hij zei tegen bestuurders dat al het omringende land – wijzend om zich heen – van hem was.

Meer recent nog, een jaar geleden misschien, is het voorval van enkele kolonisten die bij een klooster hier in de omgeving langskwamen en vroegen om de sleutels, “voor jullie eigen veiligheid.”

De kolonisten wanen zich superieur en nemen het land over. Ze kijken door de bewoners heen naar bijna 3000 jaar geleden, naar het oude koninkrijk Judea. Volgens de historicus Ilan Pappe vertegenwoordigen deze settlers de nieuwe “Staat van Judea.” Velen willen dat Israel een theocratie wordt die zich uitstrekt van de Middellandse Zee naar Bijbelse grenzen - waar die ook liggen.

In de genoemde Makhrour-vallei horen we dat de Palestijnse bewoners die er land hebben, het deze dagen zwaar hebben, ze worden geïntimideerd, ze moeten weg. Er is een nieuwe nederzetting daar.

In Beit Sahour, ten oosten van Bethlehem, is er ook een nieuwe nederzetting, bijna tegen het stadje aan gebouwd, vlakbij een van de vele gele slaghekken of “poorten” die de steden hier omringen en electronisch kunnen afsluiten.  We horen dat kolonisten gewoon door de straten van Beit Sahour lopen, gewapend waarschijnlijk, om er inkopen te doen; Palestijnse winkels zijn goedkoper dan in Israel of in de nederzettingen.

We zitten duidelijk in een nieuw “normaal.”

We worden gewaarschuwd dat we een stuk familiegrond in het hartje van Beit Jala/Bethlehem, goed in het kadaster moeten laten registreren, want je weet maar nooit.

Sommige Israëlische journalisten denken dat eerst het platteland aan de beurt is, zoals bij de voortgaande etnische zuivering van kleine Palestijnse dorpen in traditionele gebieden C (onder Israëlische controle), bv. ten oosten van Ramallah en ten zuiden van Hebron. Daarna komen de gebieden direct rond de West Bank steden, en tenslotte de steden zelf.

De Israëlische minister van financiën Smotrich was een week of zo geleden bij de zgn. Vijvers (Pools) van Solomon, vlak ten zuiden van Bethlehem bij het dorp Artas. De naam verwijst naar die bekende Koning van Judea, maar in werkelijkheid zijn de grote archeologische vijvers gebouwd door de Romeinse Pilatus (uit Jezus’ tijd), en een van de vijvers nog later. Hoe dan ook, latere beschavingen resp. overheersingen, van veel langere duur en omvang dan die van David en Solomon, zijn voor de “lords of the land” niet relevant.

Smotrich sprak een groep picknickende kolonisten toe. Waterrijke plaatsen zoals mooi gelegen bronnen en ook historische pools met bebossing zijn typisch doelwitten van overneming door kolonisten.

Zelf heb ik veel plezierige herinneringen aan de Solomon Pools; ooit zwom ik er met plaatselijke Palestijnse jongeren. In de jaren negentig was er in de grootste vijver (179 bij 86 meter, en 15 meter diep) een grootschalig popconcert als deel van het jaarlijkse Artas festival. Op het moment zijn er veel Palestijnse picknickers bij de Pools vanwege de vrije dagen tijdens het Moslimse Eid-feest.

Archeologie is een van de vele invalshoeken om het land over te nemen. Afgelopen jaar kondigde Israël de onteigening van het grote Tel Sebasta park ten noorden van Nabloes aan, niet minder dan 200 hectare in oppervlak, het meest bekende archeologische complex in de West Bank (buiten Jeruzalem). Zogenaamd ter bescherming van de vele kostbaarheden daar.

In de schijnbare onvermijdelijkheid van dit proces dringt zich de titel op van het boek van Gabriel García Márquez, Kroniek van een Aangekondigde Dood.

Toch: niets historisch is onvermijdelijk. Maar zoals het nu gaat, gaat het snel.