Het is goed dat Milei heeft gebroken met Peronistisch wanbeleid, toch hoop ik dat hij niet wordt herkozen

Als jarenlange inwoner van Argentinië en docent Macro-economie aan de Universidad de Concepción del Uruguay maak ik de ontwikkelingen in Argentinië van dichtbij mee. President Milei toont zich al vanaf het begin van zijn mandaat een neoliberale autocraat van het type Trump. Na zijn uitgebreide vriendschapsbezoek aan Netanyahu in Israël vorige week maakt hij op het moment ruzie met zo ongeveer de totale journalistiek. Deze week is Peter Thiel van Palantir neergestreken in Buenos Aires en ik zie zijn bemoeienis met dit land met vrees tegemoet. Als Milei over anderhalf jaar wordt herkozen gaat het in mijn ogen helemaal mis, maar zover is het nog lang niet.

En dan nu het in principe positieve verhaal over de economie. Het twee decennia lange voornamelijk Peronistisch wanbeleid met veel protectionisme, grote overheidstekorten, zeer hoge inflatie en enorme corruptie leidde in 2023 tot de verkiezing van Milei. Zijn koers om de grenzen (geleidelijk) te openen, daarmee competitie en productiviteit te bevorderen staat wat mij betreft als een huis. Zijn focus om de inflatie snel te verlagen was zeer succesvol, alhoewel dit op het moment hapert. Reden is zijn te ver doorgevoerde monetaire en wisselkoersbeleid. Dat heeft geleid tot lagere salarissen en minder consumptie. Ook de hoge rentestand heeft tot minder consumptie geleid en ongetwijfeld ook tot minder investeringen. Milei is nu in een versneld tempo de rente aan het verlagen, alhoewel hij nog altijd bevreesd is dat de mensen minder gaan sparen in pesos, dollars gaan kopen, daarmee de wisselkoers verhogen, leidend tot duurdere importen en meer inflatie. Verder is het maar de vraag of de lagere rente de investeringen in de vele traditionele relatief improductieve industrieën gaat stimuleren. Argentinië verdient maar mist een doordacht industrie- en innovatiebeleid. De vooruitzichten voor de gas- en olie-industrie evenals de mijnbouw zien er goed uit maar bieden veel te weinig werkgelegenheid ter compensatie van de afbrokkelende werkgelegenheid in de oude industrieën.

Alhoewel de Argentijnen door Milei langzaam beter begrijpen wat het verschil in economisch beleid is met de vorige regeringen twijfel ik aan een herverkiezing van Milei, onder meer ook door de groeiende corruptie in zijn omgeving. Mijn hoop voor de volgende verkiezingen is gericht op de politieke partij Pro (what’s in a name) van oud-president Macri. Deze partij ondersteunt in grote lijnen de economische koers van Milei maar pleit voor een meer democratische en empathische aanpak.