Hamas duldt in Gaza luxe restaurants voor profiteurs en zwarthandelaren

Donald Trump was  duidelijk: voor Hamas is geen plaats in een Midden-Oosten waar vrede heerst. Wat het regime van de ayatollah´s betreft: help is on the way.

In de realiteit gebeurt niets van dit alles: Hamas is nog steeds de baas in de onbezette delen van Gaza. In Teheran zijn de radicale elementen van het regime aan de macht gekomen. Israël richt in het zuiden van Teheran grote verwoestingen aan. Daar is de burgerbevolking het slachtoffer van. Hezbollah is nog steeds in staat terug te schieten en behoorlijk ook. Ver weg van dit strijdtoneel in Venezuela zit het oude regime nog steeds stevig in het zadel.

Wat dit voor burgers en non-combattanten op de lange termijn betekent, maakt de toestand in Gaza duidelijk. Daar verrijzen tussen de puinhopen luxe restaurants voor de oorlogswinstmakers en de met hen verbonden politiek-religieuze elite. Zij alleen kunnen de torenhoge prijzen op het menu betalen. Al Jazeera legt haarfijn uit hoe dat zit. Er is geen sprake van dat Hamas ingrijpt en zich inzet voor een eerlijke verdeling van de voedselvoorraden onder de bevolking. Integendeel.

De gedachten gaan automatisch uit naar de magistrale film The Pianist van Roman Polanski. Die vertelt het ware verhaal van Władysław Szpilman, pianist bij de Poolse omroep. Na de bezetting door de nazi´s komt hij in het getto van Warschau terecht, waar hij speelt in een duur restaurant waar zwarthandelaren en penoze figuren rijkelijk dineren, terwijl de mensen voor de deur van honger sterven. Een van de bekendste scenes geeft zonder twijfel aan hoe de sfeer in die Gazaanse zaken moet zijn:

Au fond is Iran een soort Gaza in het groot. In het geblokkeerde land beheerst de Revolutionaire Garde een groot deel van de economie. Deze gewapende militie oefent niet alleen grote politieke macht uit maar kan er ook voor zorgen dat het de aanhang aan niets ontbreekt.

In Venezuela gaat het niet anders. Daar wordt het zittende regime door Trump geduld zolang het maar bepaalde concessies doet. Uit allerlei berichten blijkt dat er in Cuba een vergelijkbare deal in de maak is. Dat betekent: een feitelijk ongekozen elite die de directe aanhang in de watten legt en het volk laat verrekken.

Trump hoopt een vergelijkbare regeling te kunnen treffen met het regime in Iran. Hij houdt ze in het zadel en aan de staatsruif, in ruil voor bepaalde concessies die hem de kans geven te beweren dat er sprake is van een Amerikaans overwicht. Zo wordt in plaats van regime change het ene getto na het andere geschapen. Elk met zijn eigen restaurants en ander eilanden van welvaart, in de stijl van de exclusieve club waarin Szpilman speelde.

Voor het overige ben ik van mening dat het toeslagenschandaal niet uit de publieke aandacht mag verdwijnen en de affaire rond het Groninger aardgas evenmin zeker nu de laatste putten open blijven en Friesland zo´n schandalige compensatie geboden krijgt voor het toestaan van nieuwe winningen.

Beluister Het Geheugenpaleis, de wekelijkse podcast van Han van der Horst en John Knieriem over politiek en geschiedenis. Nu: Veenbrand, rellen, opstand of gewoon een storm in een glas water?