Güllshit in stropdas-editie, met een brilletje voor de denkkracht

‘De Volkskrant is een kutkrant,’ galmde door mijn kamer. Ik heb Joop Visser even uitgezet om wat thee in te schenken. Toen zag ik wat er dit keer stond: de manosfeer zou geen probleem zijn geweest toen die nog gewoon islam heette. 

Ah, Lale Gül moest uiteraard ook een mannelijke variant krijgen: Güllshit in stropdas-editie, met een brilletje voor de denkkracht. Hij luistert naar de naam Izz ad-Din Ruhulessin, ooit bij Pauw & Witteman aangeschoven om uit te leggen dat wij ons als Westen vooral niet moeten bemoeien met interne Iraanse aangelegenheden, zoals vrouwen die religieus verantwoord met stenen richting Allah worden geholpen. Inmiddels is hij van God los, maar niet van de behoefte om op de knieën te gaan voor iets dat groter is dan hijzelf: het seculiere Westen.

De manosfeer was nooit onzichtbaar omdat ze islam heette; ze was juist jarenlang alleen bespreekbaar wanneer ze islam heette. Vijfentwintig jaar lang mocht Nederland feminist spelen zodra vrouwenhaat niet ‘westers’ was. Nu blijkt dat onze blanke jongens dit óók doen, willen we ineens terug naar de jaren vijftig. Waar een moeder eigenlijk gewoon een bijstandsmoeder met trouwring is: praktisch alleenstaand, emotioneel weduwe, met een volwassen kind dat toevallig de hypotheek betaalt, terwijl iedereen doet alsof dit liefde heet zolang de sherry koud staat en het medicijnkastje zachtjes rammelt van de amfetamine. 

Wat wel vaker het probleem is met goddeloze mannen: ze herkennen seksisme feilloos zodra iemand een heilig boek naar zijn hand zet om vrouwen klein te houden. Dan moet de vrouwmensch bevrijd worden uit de klauwen van de imam, de pastoor en de pater familias. 

Maar wanneer Christopher Hitchens een heel essay bij elkaar walmt over baarmoeders, bijgeloof en aangeboren vrouwelijke ernst, heet het ineens ‘vrijdenken’ — met nicotine als wierook, whisky als miswijn en een ego dat zichzelf tot Verlichting heeft verklaard. Daardoor kwam twintig jaar religiekritiek vaak neer op: ‘Gij zult de vrouwtjes niet onderdrukken, o moslimman. Wij verlichte westerse mannen dulden geen concurrentie.’ 

Zie daar de seculiere wedergeboorte: Izz ad-Din — ons Izzy — schreef in een eerder stuk dat we niet over symbolen maar over principes moesten praten, om vervolgens Esmah Lahlah te bevelen — euh, ‘aan te moedigen’ — haar hoofddoek één dag af te zetten. Het geloof in God is verdwenen, maar de geboden volgt hij nog keurig: vrouwen moeten nog steeds doen wat hij zegt. Ze moet zich bedekken of neukbare kunst zijn. Ze wordt gewaardeerd, zolang een ander maar zegt wie ze is. Daarvoor hebben we altijd wel een kunstkenner klaarstaan.

Als vrouwen niet naar hem luisteren, kan hij altijd nog zijn wil opleggen aan een premier zonder ruggengraat. Terwijl Izzy moslimdiscriminatie uit het D66-woordenboek excommuniceert, kust hij de brute laars van de staat alsof het een relikwie is. Dat is grenspolitiek met een vlassige emancipatiepornosnor boven dezelfde oude bek die nog steeds geen nee accepteert.

Dat verklaart deels de draai van D66 op immigratie: het gaybrapad wordt ingeruild voor een nieuw Madagaskarplan. Geen paniek, lieve kinderen. Het gaat maar om moslims. Bij antisemitisme schiet Nederland in de historische kramp, omdat daar de zwarte bladzijden al gedrukt zijn. Bij moslimhaat doen we liever alsof het pas gevaarlijk wordt zodra er later een geschiedenisboek vol inktzwarte pagina’s over verschijnt.

Diezelfde draai zagen we ook bij Ayaan Hirsi Ali, die nu het christendom voor haar islamofobe karretje spant. Waar ze ooit religie aanwees als gevangenis voor vrouwen, verkoopt ze nu een beschavingsoorlog waarin het kruis geen brug is naar de hemel, maar hekwerk rond de grenzen. Anderen moeten haar paradijs met prikkeldraad maar zien te overleven.

Dat is de truc. De verpakking verandert; de vrouwenhaat blijft. Ergens tussen Joop Visser, een koude kop thee en een kutkrant die steeds dikker wordt terwijl er steeds minder in staat, blijkt dat het mensen als Izzy en Ayaan niet om vrijheid gaat. Eerst hebben ze God doodverklaard, daarna hebben ze zijn kruis opgegraven om er een hek van te timmeren. Izzy is nog steeds van God los. Toch timmert hij graag mee. Ze hebben namelijk dezelfde vijanden.