Een Palestijnse staat nu is de sleutel tot vrede in het Midden-Oosten

Daar heeft Ahmed Aboutaleb groot gelijk in

Rick Nieman had Ahmed Aboutaleb uitgenodigd in zijn zondagochtendshow om over de jeugdzorg te maken maar hij mengde zich ook in de gesprekken over de problemen in het Midden-Oosten. De eerste en meest essentiële stap naar permanente vrede was volgens hem de vestiging van een Palestijnse staat. En wel zo snel mogelijk. Aboutalebs gesprekspartners - allen van rechtse snit - keken vol ongeloof maar boden toch geen tegenspraak.

Dat was geen wonder. Ahmed Aboutaleb had volkomen gelijk. Vrijwel alle conflicten en problemen in het Midden-Oosten zijn op de een of andere manier met de Palestijnse kwestie verbonden. Zo bood de oud-burgemeester van Rotterdam Nederland op de paasochtend een eye opener. Het was tevens een agendapunt voor de Europese Unie.

De meeste landen op ons continent zijn voor de zogenaamde twee-statenoplossing. Naast Israël, dat zich idealiter terugtrekt op de grenzen van voor 1967, wordt een soevereine Palestijnse staat opgericht. Het blijft daarin bij lippendienst. Concrete stappen om Israël tot medewerking te dwingen zijn nooit genomen.

De manier waarop Israël nu heel Libanon opoffert zogenaamd om Hezbollah te bestrijden is buitensporig en misdadig. Eén miljoen Libanezen zijn al op de vlucht gejaagd. Een paar dagen terug kwam het bevel aan de bevolking van de stad Tyrus om onmiddellijk te evacueren. Tel daarbij op het gedrag in Gaza en Europa heeft waarachtig genoeg reden voor krachtige actie.

Stap één is de erkenning van de Palestijnse Autoriteit als staat. Stap twee is het toekennen van ruimhartige steun om het realiseren van die staat waar te maken. Stap drie is sancties tegen Israël tot het die staat erkent. Jeruzalem wordt de gezamenlijke hoofdstad. Dat kan door er een speciale gemeente van te maken die door een gemengde commissie van de Knesset en het Palestijnse parlement wordt bestuurd terwijl er tegelijkertijd de beide regeringen er zijn gevestigd.

Het vormen van een eenheidsstaat voor joden en Palestijnen is op de korte termijn geen haalbare kaart. Wie dat wel denkt, bedriegt zichzelf. Volkeren die elkaar tachtig jaar hebben gehaat en beoorloogd, moet je de tijd geven voor verzoening. Zonder dwingende deadlines. Wel dienen beide staten in hun grondwet op te nemen dat zij via economische samenwerking en een proces van federalisering naar elkaar toe zullen groeien tot er tenslotte één staat overblijft die een nationaal tehuis is voor alle joden en Palestijnen ter wereld. Dat zal allemaal op zijn vroegst rond 2100 gerealiseerd kunnen worden.

Europa moet alles doen om het Midden-Oosten dit perspectief te geven. Als het voornaamste pijnpunt is weggenomen kan er een algemene vredesregeling tot stand gebracht worden.

Het gaat er dus om dat voor de Europese landen de spoedige instelling van een Palestijnse staat een dwingende eis is. Als Israël dat blijft tegenwerken, zal het behandeld worden als een tegenstander en niet als een bondgenoot.

Wat Trump van dit alles zal vinden, speelt geen rol. Als hij om deze reden uit de NAVO wil treden, gaat hij zijn gang maar.

De tijd van zoete broodjes bakken is voorbij. Die worden voor ons Europeanen ook niet gebakken. Het uitroepen van een Palestijnse staat is de sleutel tot de vrede.

Voor het overige ben ik van mening dat het toeslagenschandaal niet uit de publieke aandacht mag verdwijnen en de affaire rond het Groninger aardgas evenmin zeker nu de laatste putten open blijven en Friesland zo´n schandalige compensatie geboden krijgt voor het toestaan van nieuwe winningen.

Beluister het Geheugenpaleis, de wekelijkse podcast van Han van der Horst en John Knieriem over politiek en geschiedenis. Nu: het fenomeen Richard de Mos.