Een bitterzoet sprookje

Er was eens een land en dat heette Nederland. In dat land lag een prachtig sprookjesbos waar je al je favoriete sprookjesfiguren kon ontmoeten en ook nog een kabouterpannekoek kon eten. Iedereen hield van dat mooie bos maar omdat er heel veel mensen heen wilden begonnen de grote mensen er vanalles bij te verzinnen. Er kwam een soort kermis met veel lawaai waardoor de elfen uit het bos verdwenen. Hun gevoelige oortjes konden al dat lawaai niet aan.

Sommige malle mensen wilden ook graag in het sprookjesbos blijven slapen, en omdat de bewoners hun eigen bedjes maar al te graag behielden moesten de alvermannetjes hun plekje onder de grond afstaan omdat er hotels werden gebouwd. De sprookjesfiguren zagen met lede ogen aan hoe hun heerlijke fantasiewereld door de jaren heen langzaam werd onteigend en vercommercialiseerd (vercommercialiseren is een typisch grote-mensenwoord en betekent verpesten).

Er kwamen allemaal mevrouwen en meneren die heel graag nog meer centjes wilden verdienen en die ingewikkelde dingen vertelden als dat ze “niet alleen een 9+ ervaring voor hun gasten wilden bieden, maar ook klimaatneutraal opereren”. Doornroosje en de Kikkerkoning keken elkaar dan verbaasd aan. Ze snapten niets van die rare mensentaal. Vrouw Holle en Sneeuwwitje dachten dat het met het weer te maken had maar verder konden ze er ook geen kabouterchocola van maken.

Op een kwade dag werd de Tandenfee haar huisje uitgezet en kwamen er mannen in grijze overalls met een rood logo op hun rug die het afbraken en er een grote frisdrankautomaat voor in de plaats neerzetten. Langnek kon zijn grote oren niet geloven. Die meneren noemden dat een Freestyle tap-installatie maar de sprookjesfiguren hielden het maar bij suikerwaterdoos. Misschien kwam die wel vanachter de snoepbergen in Luilekkerland.

Ze vonden het wel een beetje zielig voor de Tandenfee maar die kreeg er nu wel meer rotte tandjes en kiesjes bij om te wisselen. Nadat ze bij Roodkapje was ingetrokken kwam de baas van de frisdrankautomaat ook een soort sprookje vertellen maar dan op een manier die alleen grote mensen verstaan.

Hij zei dat het vernieuwde partnership met de Efteling voor hen een voorbeeld was van hoe zij een samenwerking voor zich zagen. “De kracht van de samenwerking ligt in het feit dat deze verder gaat dan alleen het leveren van frisdranken. We zijn samen continu op zoek naar precies dát assortiment, díe beschikbaarheid en zichtbaarheid die passen bij de uitstraling die de Efteling voor ogen heeft en we blijven ons met mooie activaties inleven in de doelgroep die het park bezoekt”.

De directie van het sprookjesbos, die natuurlijk ook nog een beetje in sprookjes geloofde, had zich zand in de oogjes laten strooien, en dit keer niet door Klaas Vaak. Door de moeilijke taal van de Frisbaas waren ze helemaal vergeten dat het Sprookjesbos er vooral was voor zijn bewoners en de kinderen en niet voor allemaal grote mensenplannen die daar helemaal niets mee te maken hadden, en die vooral centjes wilden verdienen. Frisdrankmeneren denken nu eenmaal niet in grondwater maar in suikerwater. 

Ook de (tand-)artsen waren niet zo blij met de suikerfontein, maar ja... “We zien een gezamenlijke verantwoordelijkheid om het stroomgebied waarin we beiden actief zijn, te beschermen. Met dit project brengen we onze langdurige samenwerking naar een nieuwe dimensie en zetten we een tastbare stap”. Tegen de logica van de Frisbaas kon nu eenmaal niemand op.

Toverwoorden als duurzaamheid, grondwaterbeheer, ambitie en “verantwoorde logistiek met oog voor onze omgeving” moesten de grote mensen, en vooral de provincie Brabant, doen vergeten dat de oorzaak van alle ellende natuurlijk vooral de schaalvergroting was van wat inmiddels ‘Stichting natuurpark de Efteling’ was gaan heten.

De Frisbaas van CCEP had zijn zin, het grondwaterpeil was gered en de Tandenfee had voorlopig handenvol werk. Behalve de sprookjesbosbewoners leefde iedereen toch nog lang en gelukkig…