Dinsdag maken de Israëli aan de stembus uit, of hun land nog bestaanrecht heeft

Aan de vooravond van de verkiezingen is het Israëlische leger in Hebron met zware repressailles begonnen vanwege het feit dat twee soldaten door Palestijnse kogels om het leven kwamen. In de wijk waar zij vielen, zijn de Palestijnse inwoners uit hun huizen gezet. Daarna werden die met zwaar materieel gesloopt. Premier Netanyahu verklaarde de hele buurt te willen vernietigen. Smoes: het ging om bouwwerken zonder vergunning.

De premier en zijn aanhangers beseffen niet dat ze met elke nieuwe wraakactie hun dierbare staat voor een stukje meer delegitimeren.

Huizen afbreken en in brand steken, als een of meer van je soldaten zijn doodgeschoten, waar kennen we dat ook al weer van? O ja, dat was in de laatste tien maanden van de Tweede Wereldoorlog schering en inslag. Hitler had met het zogenaamde Niedermachungsbefehl repressailles tegen de bevolking zonder vorm van proces officieel gesanctioneerd en aanbevolen. De beroemde roman van Harry Mulisch, de Aanslag, begint met het in brand steken van een huis vlakbij de plek waar een landverrader is geliquideerd. Ik woon niet zover van de zwartgeblakerde stomp van een historische molen die de Duitsers in vlammen lieten opgaan om Schiedam een lesje te leren.

Daar komt nog iets bij: de Palestijnen op de Westbank zijn het slachtoffer van toenemende terreur door kolonisten. Wat dat betreft is het een gotspe Palestijnen ervan te beschuldigen dat zij zonder vergunning huizen bouwen. De kolonisten krijgen officieuze steun van de regering in Jeruzalem. Hun brutaliteit neemt met de dag toe zoals blijkt uit het geweld dat zij hebben toegepast op buitenlandse diplomaten en journalisten. En dat terwijl Jeruzalem de accreditatie ontnam aan enkele Nederlandse ambassademedewerkers die het contact onderhouden met de Palestijnse Autoriteit.

Elk huis dat nu omgaat in Hebron, kost Israël elders in de wereld vrienden.

Toch kan de Nederlandse regering van Netanyahu leren. Namelijk zijn tóón. Het wordt tijd dat het kabinet hem niet in omfloerste maar glasheldere taal vertelt wat het denkt van het Israël zoals het in zijn handen vorm krijgt. En daar stevige economische sancties aan verbindt: Netanyahu heeft nu eenmaal meer eerbied voor daden dan voor worden.

In de motivatie van deze sancties moet staan, dat de sloop van huizen in Hebron de druppel is die de emmer doet overlopen. Israël dient onmiddellijk te stoppen met het tegenhouden van transporten met voedsel en medicijnen naar Gaza.

Dat is tegelijk de lakmoesproef voor de nieuwe Israëlische regering, mocht Netanyahu dinsdag de verkiezingen verliezen. De vraag is: toomt die de kolonisten in? Stopt zij met het beleg van Gaza?

Afgelopen zaterdag toonde Nieuwsuur een aantal Israëlische generaals buiten dienst die regelmatig naar de Westbank gaan om daar de Palestijnse bevolking te steunen tegen de terreur en de intimidatie van de kolonisten, want het Israël van Netanyahu is niet meer het land waar zij ooit voor vochten. Deze houwdegens van vroeger beseffen maar al te goed dat Netanyahu en zijn rechtse makkers elke dag dat zij nog aanblijven, het bestaansrecht van Israël meer ondermijnen. Een van hen moest steeds maar aan de jaren dertig van de vorige eeuw denken. Net als een groeiend deel van het publiek in de rest van de wereld.

Gaza biedt óók zo'n vergelijkingspunt als de uithongeringspolitiek zo doorgaat: het ghetto van Warschau.

Voor- en tegenstanders van Netanyahu zeggen gelijkelijk dat dinsdag de belangrijkste verkiezingen uit de geschiedenis van Israël plaatsvinden. Dat is natuurlijk retoriek. Elke propagandist zegt dat de stembusgang van morgen een keerpunt in de geschiedenis kan betekenen.

In dit geval is het echter waar: dinsdag bepalen de Israëlische kiezers of hun land nog toekomst heeft. Of niet.

Voor het overige ben ik van mening dat het toeslagenschandaal en wat zich nu ontwikkelt rond het UWV niet uit de publieke aandacht mag verdwijnen en de affaire rond het Groninger aardgas evenmin.

Beluister Het Geheugenpaleis, de wekelijkse podcast van Han van der Horst en John Knieriem over politiek en geschiedenis. Nu: ik ga naar Frankrijk en ik kom nooit meer terug