De verkrachting van een 11-jarig meisje zien als content, dat is waar de manosphere toe leidt

Een meisje van 11 jaar. Elf jaar. Ze reed op haar step, zoals kinderen doen. Ze deed niets verkeerds. Ze was gewoon een kind. En toen pakten ze haar step af.

Wat er in maart 2024 in een steegje naast een voetbalveld in Breda gebeurde, is zo gruwelijk dat je brein het probeert weg te duwen. Een 14-jarige jongen verkrachtte haar. Een 13-jarige filmde het. Oudere jongens stonden toe te kijken. En daarna, alsof het normaal was, alsof het iets was om trots op te zijn,  werden de beelden op sociale media gezet.

Laat dat even binnenkomen.

Ze zeiden: geef ons wat we willen, anders krijg je je step niet terug. Ze zeiden dit tegen een kind van 11. En toen ze nee zei, want ze zéi nee, meerdere keren, maakte dat niets uit.

De rechtbank heeft geoordeeld. Werkstraffen. Jeugddetentie, grotendeels voorwaardelijk. Jeugdreclassering. Ik wil het niet hebben over of de straf zwaar genoeg is. Die discussie is er, en die is terecht. Maar wat mij nóg meer bezighoudt, is dit: Hoe zijn we hier gekomen? Hoe groei je op, als 13-jarige, als 14-jarige, en kom je tot het punt waarop je een kind verkracht, het filmt, en de beelden online zet?

Een generatie groot geworden op schermen
We leven in een tijd waarin kinderen opgroeien met onbeperkte toegang tot alles. Tot porno die geweld normaliseert. Tot sociale media die aandacht belonen, ongeacht hoe die aandacht wordt verkregen. Tot een cultuur waarin viraal gaan belangrijker lijkt dan menselijkheid. Ik zeg dit niet om de daders te verdedigen. Wat zij deden is misdadig, koud en onvergeeflijk jegens dat meisje. Maar wegkijken van de oorzaken betekent dat het opnieuw gebeurt. Ergens. Met een ander kind.

De 13-jarige voerde aan dat het haar initiatief was. Dat een meisje van 11 jaar dit zelf zou hebben gewild. In het openbaar. Met toeschouwers. De rechtbank noemde het terecht ongeloofwaardig. Ik noem het iets anders: het is het soort denken dat ontstaat wanneer een jongen al zo vroeg zo veel verkeerds heeft gezien en gehoord, dat hij de grens tussen mens en object is kwijtgeraakt. En er stonden jongens te kijken. Niemand greep in. Ook dat is een verhaal, over groepsdruk, over wat jongens elkaar leren, over wat er gebeurt als toekijken normaal is.

De wereld die dit mogelijk maakt
Er is een naam voor de online cultuur die dit soort denken kweekt. Ze noemen het de manosphere. Maar wie het daarbij laat, begrijpt het niet. Want de meeste jongens die daar terechtkomen, zijn niet op zoek naar haat. Ze zijn op zoek naar iets veel gewoners: gezien worden. Begrepen worden. Een antwoord op de vraag wat het betekent om een man te zijn. Die vraag krijgen ze thuis vaak niet beantwoord. Niet omdat ouders slecht zijn, maar omdat het gesprek over liefde, respect, kwetsbaarheid, over hoe je omgaat met een vrouw, met afwijzing, met jezelf, zelden wordt gevoerd. Op school evenmin.

En dus zoeken ze het ergens anders. En daar is iemand. Altijd. Met een microfoon, een YouTube-kanaal, een miljoen volgers. Die zegt: ik begrijp je. Die wereld heeft je in de steek gelaten. Hier zijn de regels. Hier is de waarheid. Wat begint als herkenning, mondt uit in een wereldbeeld waarin vrouwen ondergeschikt zijn, “nee” geen nee betekent, en dominantie over anderen een teken van kracht is.

Ik weet niet welke filmpjes deze jongens hebben gezien. Ik leg de schuld van hun daad niet bij een YouTuber. Maar ik weet dit: zij groeiden op in een wereld waar dit soort content massaal circuleert. Waar onderzoek uitwijst dat jonge mannen voor het eerst méér geweld tegen vrouwen tolereren dan oudere mannen. Waar een kwart van de ondervraagde Nederlandse jongeren zegt het gedeeltelijk eens te zijn met de ideeën van iemand als Tate. Dit is geen wereld die hen tot monsters maakte. Het is een wereld waarin dit kon ontstaan. Dat is een ander verwijt, maar niet minder zwaar.

Het filmen. Dáár zit iets wat me niet loslaat. Ze filmden het. En ze zetten het online. Als daad. Als bewijs. Als content om te delen. De vrouw als trofee. De daad als statussymbool. De views als applaus. Een meisje van 11 jaar als content.

Wat dit meisje meedraagt
Ergens in Breda loopt een meisje van inmiddels 12, misschien 13 jaar. Ze werd verkracht. Ze werd gefilmd. De beelden werden gedeeld, met wie ze kende, met wie ze niet kende, met het hele internet. Er bestaat geen “verwerken” dat dit uitwist. Er bestaat geen vonnis dat dit ongedaan maakt. Ze zal door haar leven gaan met het bewustzijn dat dit is gebeurd. Dat er mensen zijn die hebben gekeken. Dat er mensen zijn die het doorstuurden. Dat is geen straf die een rechtbank kan opleggen aan daders. Dat is de straf die zij draagt, zonder dat ze iets heeft gedaan.

We moeten het hier over hebben
Niet alleen verontwaardigd zijn, een dag lang, en dan doorscrollen. We moeten het hebben over wat we kinderen laten zien. Over hoe we jongens opvoeden, thuis, op school, online. Over algoritmen die een kind van 12 in een paar weken van fitnessvideo’s naar vrouwenhaat leiden. Over een samenleving die dat toestaat, en dan verbaasd is als een 13-jarige een verkrachting filmt en online zet. Dit is geen toeval. Dit is een systeem dat kinderen vormt. En wij laten het bestaan.

Een gewone middag op haar step. Een kindertijd. Zij draagt dit de rest van haar leven. Wij geven het één dag aandacht.