De Faberse Wetten

Vandaag was dan eindelijk de dag. Vandaag moest het gebeuren. De angel zou uit het immigratiedebat getrokken worden, de Eerste Kamer zou de Faberse Wetten, een erfenis van het Kabinet-Schoof, aannemen, dat was een diepgevoelde wens van de huidige minderheidsregering, althans, van een meerderheid van de minderheidsregering, want D66 deed niet mee. Nee, D66 is een fatsoenlijke partij, D66 wil niet dat illegaal verblijf in Nederland strafbaar wordt, en dat wordt het, als één van de Faberse Wetten, de Asielnoodmaatregelenwet, in werking zou treden.

Het CDA, ook een regeringspartij, net iets minder fatsoenlijk, vindt het OK dat illegaal verblijf in Nederland strafbaar wordt, maar, er is een maar, het mag niet zo zijn dat hulp aan illegalen daarmee ook strafbaar wordt. Je moet, als barmhartig christenmens, niet in de bak terechtkomen als je een uitgehongerde illegale sloeber een kom goedgevulde warme snert ter hand stelt. Menselijkheid gaat boven de maatregelen, christelijke snert gaat boven basisrechten van de mens. De goede daad mag niet leiden tot brommen in de nor, er zijn grenzen.

Er werd vorig jaar, toen de Faberse Wetten door de Tweede Kamer behandeld werden, snel een pleister uit de politieke eerste-hulp-trommel getrokken, de Reparatiewet. Daarin werd de strafbaarstelling van illegaal verblijf in Nederland weliswaar gehandhaafd, maar de snertkwestie werd geregeld, zodat de christenen heerlijk het goede zouden mogen gaan doen om de Here op de dag des Oordeels wat gunstiger te stemmen omtrent hun eventuele toelating tot de hemel. Op die manier werden de Faberse Wetten door de Tweede Kamer geloodst, met steun van de PVV.

Vandaag lonkte dus een meerderheid in de Senaat. Eindelijk zou het asielgekrakeel verstommen. De geest zou misschien niet helemaal, maar dan toch wel een flink stuk terug in de fles geduwd kunnen worden.

Maar Oh my God, wat gebeurde er toen! De PVV stemde tegen de Reparatiewet, want die wilde die snert niet, nee, eigen snert eerst, illegaal is illegaal. Tegen ja, terwijl ze in de Tweede Kamer nog voor had gestemd. En waarom deed de PVV dat? Omdat ze de zaak wilde verkloten. Ze wist namelijk dat het CDA dan zijn steun voor de Asielnoodmaatregelenwet zou intrekken.

En ja hoor, de Asielnoodmaatregelenwet werd verworpen, 44 tegen, 31 voor. Wilders kon na afloop weer eens lekker vingerwijzen naar D66, omdat D66 als deel van het minderheidskabinet niet bereid was het minderheidskabinet aan een meerderheid te helpen.

Nee, de PVV wil helemaal niet dat haar eigen Asielnoodmaatregelenwet in werking treedt, de PVV wil niet dat er ook maar iets wordt opgelost in Nederland. Woede, aangewakkerde onvrede, miskenning en problemen creëren die niet bestaan, dat is de brandstof waarop Wilders’ armetierige, grijsgedraaide, verkokerde en stomvervelende wereldbeeld draait.

Toch zal hij niet kunnen voorkomen dat Fabers Noodmaatregelenwet wordt ingevoerd. Dat gaat in juni gebeuren. En weet je waar die wet dan vandaan komt? Uit het door hem zo gehate Europa. Op 12 juni treedt het Europese Asiel- en Migratiepact in werking, daar staat zo’n beetje alles in wat ook in de Faberse Wetten staat. Wilders zal het ongetwijfeld in de scherpst mogelijke bewoordingen veroordelen. Ook dat zal dan wel weer de schuld zijn van D66, want alles is de schuld van D66.

Al dat minder minder-minderhedengedoe van vanmiddag in de Senaat was dus helemaal nergens voor nodig geweest, want die wet komt er gewoon. Politiek begint steeds meer op dagbesteding te lijken.