De belangrijkste G7-afspraak waar bijna niemand het over had

Tijdens de laatste G7-top leek de wereldpers vooral geïnteresseerd in het bekende politieke theater. Wie keek wie niet aan? Wilde Giorgia Meloni wel naast Donald Trump op de foto? Wie won de mediastrijd?

Mijn vriend Pieter Schol – ooit SP-raadslid in Rotterdam - heeft een uitstekende strategie ontwikkeld voor de toenemende debilisering in de politiek en media. Hij zet een grote zak popcorn naast zich op de bank en geniet van het theater.
Ik verslik me meestal in de popcorn.

Want terwijl camera's waren gericht op lichaamstaal en politieke symboliek, gebeurde achter de schermen iets dat veel belangrijker is voor onze toekomst. De leiders van de rijkste industrielanden spraken uitgebreid over kritieke grondstoffen: lithium, koper, grafiet en zeldzame aardmetalen.

Dat is geen toeval.

De energietransitie draait niet alleen om windmolens, zonnepanelen en elektrische auto's. Achter al die technologie schuilt een enorme vraag naar materialen die ergens uit de grond moeten worden gehaald. Veel ervan komen uit een klein aantal landen. China beheerst een groot deel van de verwerking, Congo levert het meeste kobalt en lithium komt vooral uit Zuid-Amerika en Australië.

Kennelijk beseffen regeringsleiders iets wat wij liever vergeten: de volgende geopolitieke strijd gaat misschien niet meer over olie, maar over de grondstoffen die de fossiele economie moeten vervangen.

Daar zit een wrange paradox in. We willen af van olie en gas, maar dreigen afhankelijk te worden van een nieuwe groep schaarse materialen. Bovendien gedragen we ons nog steeds alsof die grondstoffen oneindig beschikbaar zijn. We kopen telefoons die na drie jaar worden vervangen, auto's vol kostbare metalen en batterijen die uiteindelijk opnieuw moeten worden gemaakt.

Misschien moeten we de energietransitie daarom anders bekijken. Niet als een race om zoveel mogelijk nieuwe producten te maken, maar als een race om grondstoffen zo lang mogelijk in omloop te houden.

Over honderd jaar zullen onze achterkleinkinderen zich waarschijnlijk verbazen dat wij goud, koper, lithium en zeldzame aardmetalen achteloos weggooiden. De belangrijkste mijn van de toekomst ligt misschien niet onder een berg, maar in de lade met oude telefoons die vrijwel ieder huishouden heeft.

Dat is het echte verhaal van de G7. Niet wie naast wie stond voor de groepsfoto, maar de ongemakkelijke ontdekking dat de groene toekomst net zo afhankelijk is van schaarse grondstoffen als de fossiele wereld die we proberen achter ons te laten.