
Dag onderdanige zeikwijven van me,
Ja, daar zijn wij Nederlanders goed in. Zeiken. Zeiken over alles, terwijl er geen enkele sikkepit verandert. Als een twistzieke vrouw uit de Bijbel, terwijl we pedant doen over de Franse cultuur, die tenminste nog in opstand komt wanneer iets haar niet zint.
Nu zijn we met zijn allen geschokt over de Zembla-docu die toont dat in een neonazipartij daadwerkelijk neonazi’s rondlopen. Goh, wie zag dit nu aankomen? Jullie lieftallige Theodora is blij met het bewijs, hoor. Daar niet van. Maar moeten er eerst vernietigingskampen gebouwd worden voordat mensen het toch wel een ietsje pietsje —ieniemienie beetje — te ver vinden gaan?
Enfin. Even wat anders dat wel verband heeft met het onderwerp. Tante haar cultuur-Izebelgeest heeft een allergische reactie gekregen. Waarom? Zij hoorde Lidewij de Vos spreken. Ik ben echt acuut in de mood om iemand te slachten voor een wijngaard. Dan weten jullie even dat het niet best is.
Veel witte mensen — met name mannen — hebben moeite met emancipatie en dan voelt Lidewij de Vos als een verademing. De rol van domineesdochter die zo keurig haar viool bespeelt, beschaafd ABN spreekt en haar emoties bij het grofvuil heeft gezet. Keurig in haar onderdanige feminiene energie, terwijl ze eigenlijk de partij runt.
De moederschapsrol is daarbij een bijzonder geraffineerd decorstuk. Zij is het onderdanige vrouwtje dat zogenaamd haar roeping vervult, terwijl ze ondertussen een levensstijl en politieke werkelijkheid predikt die ze zelf totaal niet praktiseert. Juist daardoor is ze op dit moment zo bruikbaar voor de neofascistische beweging.
Een moeder die op haar ideologische kinderen past. Hoe ontroerend! Dat kan toch niet kwaadaardig zijn? Zij leidt nu een politieke partij, omdat Baudet een losgeslagen projectiel is. Men zou haast vergeten dat achter dat keurige voorkomen hetzelfde gedachtegoed schuilgaat als bij Baudet.
Maar de witte mannen die de hiërarchie willen behouden, kwijlen helemaal weg. Was iedere vrouw maar zo'n muurbloempje, denkt menig mislukte patriarch. Eentje die bidt wanneer jij je vuile onderbroek op de grond gooit. Die geen kritiek levert, maar de boel met de mantel der liefde bedekt, terwijl ze ondertussen jouw zwarte buurman met geweld deporteert.
In plaats van jou er terecht op aan te spreken dat je jouw vuile onderbroeken voortdurend op de grond smijt, ruimt zij de exemplaren vol bruine drek wel op om ze vervolgens met heilig doopwater schoon te wassen.
Dat wil toch elke man? Dat hij niet met zijn bruine drek wordt geconfronteerd? Zij begraaft jouw fascistische diarree wel samen met cultuurchristus, zodat jij herboren kan worden als een nieuw mens. Onze lieve cultuurheer vergeeft het wel weer, samen met likeable Lidewij.
De echte Christus zou over het Binnenhof razen, zoals hij op het Tempelplein deed, maar de Bijbel lezen doen mensen toch niet. 70 maal 70 maal wordt jouw fascisme vergeven, terwijl je geen greintje berouw hoeft te tonen. Hoe fasc— eh, fantastisch is dat?
Om weer terug te komen op die Zembla-docu: Wanneer gaat Den Haag ingrijpen? De Centrumpartij is voor minder ontbonden. Gaan we blijven zeiken bij de koffieautomaat, want stel je voor dat we in Frankrijk veranderen en daadwerkelijk wat gaan doen tegen het fascisme?
Dat we vooral vragen dat FvD ferm afstand neemt, dat ze toch niet gaan doen in de praktijk? Want stel je voor dat we net als de Fransen daadwerkelijk de straat op gaan en iets ondernemen tegen het fascisme. Dat zou pas een ongepaste Nederlandse gewoonte zijn.
Misschien moet Tante maar op een hoek van een dak gaan wonen, zoals het Bijbelboek Spreuken ons ter harte aanraadt. Nederland is inmiddels net een twistziek zeikwijf uit de Bijbel: voortdurend ruzie zoeken, overal over klagen, maar zodra er daadwerkelijk iets moet gebeuren, geeft ze niet thuis. Misschien word ik voor deze mening als een cultuur-Izebel voor de honden gesmeten; het zij zo.