Blauwe M&M's en bioscoopmuziek, ineens klinkt overal Michael Jackson

"Hey petit, oh pardon petite", schreeuwt Stromae naar me vanaf het grote doek. Zijn twee voorgaande nummers waren werken van Micheal Jackson die in mijn oren nog onbekend waren. Vervolgens laat een zomerse clubtune, die je in Ibiza anno 2010 had kunnen 'beleven', zich horen. Ik shazam het en ja hoor; Someone Who Needs Me (Club Mix) van de enige echte Bob Sinclar, niet clair. Wel gemaakt in 2026, het klinkt enigszins verouderd Bob, maar focus op het creatieve proces! dan lukt het wel!

Ik sta te plassen in de pauze en reflecteer op wat ik net waargenomen heb. Fargo is daar enkel een klein onderdeel van, dit is toch de vijfde keer dat ik Jerry zichzelf in de nesten zie werken. Wat vooral terugkomt is de muziekkeuze die ik aan de film aantrof. Er valt me namelijk iets nieuws op: ik hoor nu nog meer Micheal Jackson. Eén van de reclames voor de film was voor Antoine Fuqua's 'Michael'. Proberen ze me te primen om naar deze film te gaan? Ik heb niets met Michael Jackson, de muziek vind ik prima, maar ik ben verre van fan. Het laat je er toch aan denken, de trailer zag er dit keer wel interessanter uit dan de vorige keer dat ik het zag.

Ik bestel een zak blauwe M&M's. "Groot of klein", vraagt de baliemedewerker. "Doe maar een kleintje." Ik vraag aan de medewerker wie de muziek bepaalt. "Geen idee", krijg ik terug van hem. "Weet jij dat?", vraagt hij aan zijn collega die aanzienlijk netter gekleed is dan de verkoper. Zou hij meer weten? Zou hij meer verdienen? Of kleedt hij zich graag netter? 'Dress for the job they want', zeggen ze, geloof ik. De netter geklede collega legt uit hoe de wetten rondom muziekrechten werkt, "vanuit het hoofdkantoor hebben ze licenties voor dingen die, bla bla bla bla". Dat was een parafrase.

Ik vraag verder, en ik kom erachter dat de net geklede man denkt dat ze het wel binnen het filiaal regelen, met zekerheid durfde hij het niet te zeggen. Op mijn vraag of filmmakers van films zoals 'Michael' misschien ook zouden kunnen betalen om bepaalde muziek meer te draaien krijg ik een helder antwoord. "Ongetwijfeld, toen Elvis draaide hoorde we ook alleen maar Elvis Presley". Mooie anekdote. "Pinnen graag". €5,75, hier wordt het ook niet goedkoper.

De film is voorbij. in de zaal krijg ik een magisch gevoel. Carter Burwell's fantastische soundtrack begeleidt dit gevoel met een staartje nagenot. Een van mijn favoriete films, 30 jaar nadat deze uitkwam, in de bioscoop zien. Ik bestond in 1996 nog niet eens, wat een vreugde. Ik behoed mezelf wel voor de volgende prikkeling van muziek, waarschijnlijk Michael Jackson.

Ik sta op, loop de zaal uit, luister naar de muziek, geen Michael Jackson. ik denk dat ik de volgende keer naar 'Michael' ga.