Bevolkingskrimp door minder geboorten is geen probleem

Nieuws over wetenschappelijk onderzoek is vaak slaapverwekkend door de voorspelbaarheid van de reacties van de kant van de politiek, de media en helaas ook de wetenschap zelf. 

Joep de Hart van het SCP, bijvoorbeeld. Telkens registreerde zijn onderzoek naar ‘God in Nederland’ nog weer minder leden van religieuze organisaties en nog meer gesloten kerkgebouwen. En even vaak wierp De Hart optimistisch tegen dat ‘Nederland steeds geloviger werd’. Namelijk al die burgers die bezig waren met zingeving, al was het met havermelk of yoga. 

Demograaf Jan Latten vertoont eenzelfde attitude bij de gestage daling van het geboortecijfer. Dat vindt hij al eeuwen uiterst alarmerend. Crisis! Code oranje! Niet voor niets kreeg hij de bijnaam ‘professor Fokstra’. 

Want Nederlandse vrouwen zouden volgens Latten dolgraag (meer) kinderen willen baren, maar de samenleving hindert hen helaas op allerlei manieren in dat streven. Vergrijzing is een ander spook van Latten en velen met hem, en die dalende geboortecijfers maken de impact daarvan nog groter. Aan al die improductieve oudjes hebben we niets. Parasieten. Jongeren zijn inventief, innovatief, creatief. Consumenten en arbeidskrachten. 

Even voorspelbaar was de brede instemming met Lattens boodschap. AD-columniste Angela de Jong: ‘Lieve jongeren, ga alsjeblieft kinderen maken.’ Want die schijnen later onze billen te moeten wassen. Gelukkig was een kleine groep collega-columnisten het met deze oproep fundamenteel oneens. 

Tessa Sparreboom in NRC: ‘Een zin die je onmiddellijk naar de telefoon doet grijpen voor een afspraak in de sterilisatiekliniek.’ 

Lotte Houwink ten Cate in de Volkskrant: ‘De optie van een leven zonder kinderen is fundamenteel voor de vrijheid van vrouwen.’ Precies! Al eindigt Houwink haar column onverwacht onserieus en rozig met een moederschap dat zo’n mooie zingeving voor de vrouw kan zijn. 

Eveneens in de Volkskrant repte Alex Mazereeuw van ‘De voortplantingsmaffia’, die zich deze keer niet beperkte tot ‘de SGP en consorten’. De enige manier immers waarop gelovige mannenbroeders hun demografische positie kunnen handhaven, is een hoog aantal geboorten via hun ‘zusters’.  

Voorts noemde Mazereeuw het ‘een verademing’ dat in de talkshow RTL Tonight iemand stelde ‘dat ze kinderen gewoon niet zo leuk en boeiend vindt.’ 

Die laatste groep groeit en groeit, als bekend, maar wordt desondanks afgeserveerd als hedonistisch, egoïstisch en onmaatschappelijk. 

Of gewoon genegeerd, met name als het om ‘spijtmoeders’ gaat. Door ‘de SGP en consorten’, de regering en zelfs een redacteur van een uitstekend medium als De Correspondent. Want ‘Je krijgt er zoveel voor terug!’ ‘Denk aan onze concurrentiepositie!’. ‘Wie wast onze…?’  

Krimp is goed
Overbevolking is een blinde vlek van links, want het huilt mee om het dalend geboortecijfer. Toch is er niets mis mee wanneer de bevolking stabiel blijft of langzaam krimpt, als burgers daarvoor in alle vrijheid kunnen kiezen. 

Zo’n situatie heeft talloze voordelen als de overheid meewerkt. Minder nieuwe gebouwen, wegen, energie, water. Minder uitputting van grondstoffen, minder uitstoot, minder schade aan het milieu. Minder oorlog ook. Met een gestaag krimpende bevolking hebben we straks ook steeds minder voorzieningen voor ouderen nodig. Krimp is op deze manier dus kwalitatieve groei! 

Veel van mijn boomer-leeftijdsgenoten zouden geen behoorlijke opleiding hebben gekregen als hun ouders niet volkomen bewust hun kindertal hadden beperkt tot een of twee. Ze zijn hun daarvoor nog steeds heel dankbaar. 

Desondanks is het hebben van minder of geen kinderen een breed en wereldwijd taboe. Multivoortplanter Elon Musk noemt het ‘instortende’ geboortecijfer ‘veruit het grootste gevaar voor de beschaving.’ 

Met instemming van onder andere Viktor Orbán en Recep Tayyip Erdoğan, die spreken van een ‘demografische ramp.’ En helaas ook de voorzitter van het VN Population Fund.  

Een deel van de ‘oplossing' van minder geboorten is gecontroleerde arbeidsmigratie, maar de populisten willen later hun billen liever niet laten wassen door een buitenlander. 

Zo willen de bedenkers van het sinistere Amerikaanse ‘Project 2025’ alles doen om het geboortecijfer in de VS op te krikken. Er moeten niet alleen meer baby’s komen, maar vooral meer traditionele gezinnen. En dus moet scheiden moeilijker worden en komen er trouwbonussen voor jonge stellen.  

Want dalende geboortecijfers versnellen immers de ‘omvolking’. Nieuwsuur liet onlangs zien dat je hier op het internet stickers kan kopen met 'Maak meer blanke kindjes’.  

Veelkinderij
Terecht huiveren we van de recente donorschandalen. Columnist Jarl van der Ploeg vertelde onlangs in de Volkskrant over Jan van Kleef (1419-1481), die 69 kinderen verwekte. Zes bij zijn vrouw Elisabeth van Bourgondië plus nog eens 63 buitenechtelijke. 

Die kleine zeventig haalt het niet bij wat ik op de School met den Bijbel leerde over de eerste koning van Juda, Rechabeam. Deze zoon van Salomo had er 88. Recenter had Sobhuza II, de koning van Swaziland, er 210.  

In dit gezelschap is de verteller uit Peter Fox’ ‘Haus am See’ (2008) met ‘Ich hab zwanzig Kinder’ – net als zijn landgenoot Bach! - bescheiden. Al voegt hij daaraan later toe ‘Meine 100 Enkel spielen Cricket auf'm Rasen.’  

Griezelig, net als de berichten over de artsen Jan Karbaat en Jan Wildschut, die als donor stiekem tientallen kinderen verwekten. Om nog maar te zwijgen van onze massadonor Jonathan Meijer, ‘The Man with 1000 Kids’. Traumatisch voor de ouders, dit alles, maar vooral voor de kinderen zelf, al die onverwachte halfzusjes en -broers.  

Behalve ‘veelwijverij’ bestaat er kennelijk ook ‘veelkinderij’. Als statussymbool. Denk aan de veertien kinderen van Elon Musk, al zijn dat er een stuk minder dan die van zijn landgenoot Sobhuza II. 

Eigenlijk walg ik minder van deze individuen dan van het leger politici, journalisten en wetenschappers dat vrouwen – goedschiks of kwaadschiks – reduceert tot broedmachines.  

De vergelijking met Himmlers Lebensborn gaat echter niet op. Want tegenwoordig worden de motieven van vrouwen die geen of weinig kinderen willen, niet serieus genomen of zelfs verdacht gemaakt. Ze zouden ‘lijden’ onder maatschappelijke problemen als woningnood en de drukke combinatie van werk en opvoeden. Aan individuele problemen als ambitie en de drang tot zelfstandigheid. Zelfs aan doemdenken, hedonisme, egoïsme en narcisme. Neen, dan de tradwives uit de manosphere. Die hebben van al deze problemen geen last. 

Zij volgen aan beide kanten van de oceaan hun Heilige Schrift: ‘De man is immers niet uit de vrouw voortgekomen, maar de vrouw uit de man; en de man is niet omwille van de vrouw geschapen, maar de vrouw omwille van de man.’ 

Amen.