April en de verkeerde jas

April is de maand waarin je elke dag de verkeerde jas kiest. Dat is een probleem dat ieder jaar terugkomt. Dat lijkt een vast patroon. Je kijkt naar buiten, en de zon schijnt. Prima, dit kan ik zonder jas. Een paar uur later sta je te blauwbekken en vraag je je af waarom je jezelf nog serieus neemt.

De volgende dag doe je het anders. Je dikke jas gaat aan. Goed voorbereid. Tien minuten later loop je te zweten, jas half uit, half aan, en heb je alweer spijt.

Ik ben er weer in getrapt, in de april-logica. April heeft geen logica en ik ook niet.

Tussendoor open ik Pinterest. Daar leeft namelijk een versie van mij die haar leven op orde heeft. Lichte kleuren. Opgeruimde planken. Iemand die blijkbaar wél tijd heeft om iets met takjes en potjes te doen. Je slaat het op. Natuurlijk. Nog een idee. Nog een mapje. Je weet hoe dit gaat.

Je gaat het niet doen. Niet omdat ik het niet kan. Omdat het nergens tussen past. Omdat je energie al op is voordat je überhaupt bij “creatief bezig zijn” komt.

De realiteit is anders, taken die af moeten, een bomvolle agenda, stapels post en een hoofd dat nooit leeg is. Daar past geen lentekrans tussen. Maar toch blijf ik naar buiten kijken. Toch blijf ik Pinterest afspeuren. Misschien nu wel. Misschien ga ik deze maand dingen anders doen.

Meer naar buiten.

Meer bewegen. Iets met een frisse start, zeker met de verkeerde jas aan.

Dus je hebt iets gedaan wat totaal niet in het patroon past. Je bent lid geworden van de sportschool.

Niet alleen denken. Niet alleen opslaan. Gewoon geregeld.

En eerlijk: het voelt een beetje verdacht. Alsof dit zo’n fase is die over twee weken weer verdwijnt tussen de was en de verkeerde jassen. Maar je gaat. Met tegenzin misschien. Met weinig energie. Met een hoofd dat liever thuis blijft.

Maar je gaat wel.

En dat is al meer dan Pinterest ooit van je voor elkaar heeft gekregen.