* BNNVARA - "Wel blijven lachen he!!!"
Word lid

"Wel blijven lachen he!!!"

leestijd 3 minuten
"Wel blijven lachen he!!!"

"Wel blijven lachen hè?" zei de man, terwijl hij me een knipoog gaf. Hij liep vlug voorbij, en de anderhalve seconden die ik nog had om hem een sneer te geven besteedde ik aan iets totaal onzinnigs: ik gaf toe, en lachte toegeeflijk naar hem.

Ik was teleurgesteld in mezelf. Zwaar. Ik vind de opmerking over het lachen namelijk vallen in een categorie die ik noem: Sluipdenigrerende Kutdingen die Mannen Onbewust Tegen Vrouwen Zeggen. Deze categorie kenmerkt zich door uitspraken die (over het algemeen) worden gedaan door mannen tegenover vrouwen, en waar je als vrouw niet net zo gevat op kan reageren. Een klassiek voorbeeld hiervan is de ‘ben-je-ongesteld-of-zo?’, vaak gehoord wanneer je je blijkbaar te chagrijnig gedraagt. Met deze opmerking snoer je een vrouw meteen de mond. Het zou namelijk A) waar kunnen zijn, wat betekent dat je emoties in je ongestelde periode onredelijk zijn en geen afspiegeling van de werkelijkheid, of B) niet waar kunnen zijn, maar dat betekent dat je je aanstelt. 

Mannen, ik hou van jullie, maar jullie worden nou eenmaal niet ongesteld. Jullie hebben geen last van schommelende hormonen, ongesteldheidspijntjes of een bloedende piemel. Daarom kan je als vrouw dus niets terugzeggen op een ongesteldheids-opmerking, want je hebt totaal geen gelijkwaardige munitie. Vergelijk het een beetje alsof je met een AK-47 wordt beschoten (‘ongesteld-zijn’), en het enige wat jij kan doen is met een bananenschil gooien door, ik weet niet, iets te roepen over natte dromen of zo.

Lachen, gieren, brullen

Maar goed: even blijven lachen, dus. De gemiddelde man die dit naar het (meestal veel jongere) meisje roept, is vaak onderweg ergens naar toe en wacht de reactie van het meisje dan ook niet af. De man zal dus nooit weten of het meisje daadwerkelijk gelachen heeft. Dat doet er ook eigenlijk niet toe: het gaat niet om de reactie. Het gaat om het impliciete idee dat alle meisjes leuk moeten zijn om naar te kijken. En dat ben je niet als je niet lacht. 

Maar stel je nou even voor dat ik heel verdrietig ben, dat ik ontzettend kwaad ben, dat ik ongesteld ben, of dat ik gewoon een kutkop heb? Dan heb ik helemaal geen reden om te lachen. Niet voor mezelf, en eigenlijk al helemaal niet voor een ander. Als ik moet lachen, waarom zeg je dan niet eerst iets grappigs? Ik ben namelijk niet verplicht tot lachen, tot er iets heel leuks gebeurt. Dat je naar me roept, en vervolgens struikelt, bijvoorbeeld. Of dat je een leuk filmpje laat zien op je telefoon. Mijn voorkeur gaat uit naar iets met dieren, mocht je interesse hebben.

Maar-schat-zo-bedoelde-ik-het-niet-begrijp-je-wel

Ik ben van plan om de volgende keer dat iemand hardop opmerkt dat ik moet lachen, degene bloedserieus in de ogen te kijken, en te zeggen: ‘nou, toevallig is mijn moeder net dood.’ Dat is helemaal niet zo, maar ik verheug me nu al op de stotterende excuses en sociale ongemakkelijkheid van de arme drommel, die niet doorhad dat hij een opmerking plaatste die wellicht ongepast zou kunnen zijn. Want ik weet heus wel dat je het niet zo bedoelt, maar ja - zo bedoelen mensen een heleboel dingen eigenlijk niet zo.

En da’s ook niet om te lache.

 

Meer over vrouwen, mannen en modern feminisme? Luister de nieuwste podcast van Working from 9 to Wife. Deze week: body positivity.