* BNNVARA - Maarten | Column Claudia de Breij
Word lid

Maarten | Column Claudia de Breij

leestijd 2 minuten
Maarten | Column Claudia de Breij

Zo’n avond als je maar zelden ziet, laat staan dat je hem meemaakt. Het was in Carré, ik mocht op het podium staan en ik voelde me de leeuwentemmer, de clown en de acrobaat allemaal tegelijk. Wat een zaal. En Lou Reed had gelijk: de akoestiek is nergens zo mooi als in het koninklijk theater aan de Amsterdamse Amstel.

Zes weken eerder: de zwemtocht van Maarten van der Weijden. Hij had het zwaar, las ik in de krant online. Was na de eerste nacht zo ‘somber’. Leer mij dat type kennen. Mannen met grote gevoelens die zichzelf niet kunnen veroorloven te breken, gebruiken altijd dat soort understatements. ‘Ik ben somber’, zeggen mannen dan, terwijl ze willen schreeuwen ‘ik ga dood van binnen, help mij!!!’ Er kwam een appje uit Harlingen. ‘Ben je druk?’ Altijd een gevaarlijke vraag. Zeg je ja, dan mis je misschien iets leuks, zeg je nee, dan moet je misschien ja zeggen tegen iets stoms. ‘Je was toch niet druk? Kom dan even de kattenbak schoonmaken.’ Ja, ik was druk, want op het punt de Wisseloordstudio’s in te gaan voor een cd-opname. En nee, ook weer niet zo, want dit was belangrijk en leuk: ‘Maarten heeft het moeilijk’, appten de mensen om hem heen, vanuit Harlingen. ‘Hij heeft jouw naam opgegeven als inspiratiebron. Kun je hierheen komen?’ Ja, natuurlijk. Ik high-fivede de reus in het water en voer een stukje naast hem. Mocht van dichtbij meemaken hoe hij eerst de elf Friese steden, maar daarmee iedere stad, ieder dorp en elk gehucht in Nederland omturnde tot een cynismevrije zone.

De volgende dag ging ik de studio in om tien liedjes op te nemen voor de nieuwe plaat, en na iedere track keken we online: zwemt hij nog? Zelfs toen hij gestopt was – gek genoeg een emotioneel moment voor ons, die er welbeschouwd niets mee te maken hadden – bleef de inspiratie. Dit is het. Iets doen. Iets echts doen. Omdat jij het belangrijk vindt, omdat het mensen samen kan brengen voor iets goeds. Gisteravond in Carré nam Maarten van der Weijden de eerste cd van #NU in ontvangst. Hij had geen rimpels meer op zijn handen. Wel had hij nog steeds dat ongelofelijke cynismevrije hoofd en hart; als ik zo kon speechen, zou ik nooit zo ver zwemmen.