* BNNVARA - Jesse-shaming: wie neemt het op voor het virtuele varken?
Word lid

Jesse-shaming: wie neemt het op voor het virtuele varken?

leestijd 3 minuten
Jesse-shaming: wie neemt het op voor het virtuele varken?

“Jesse Mateman is een varken!” Gisteren wisten we niet eens wie Jesse was. Vandaag weten we niet veel meer dan dat hij een virtueel varken is. En dankzij het internet ook waar hij studeert, woont en waar hij nog meer te vinden is. Omgekeerde slutshaming als je het mij vraagt.

 

En dat is waar het bij mij wringt als ik deze ochtend door mijn tijdlijn scroll. Overal lees ik titels als “Harteloze Nederlander!”, “Jacht op Jesse is begonnen” en “Nederlander vernedert meisje”. En dan popt de volgende kop omhoog: “Ze heeft alles verzonnen.” Er is hier iets vreemds aan de hand.

We maken ons regelmatig hard tegen slutshaming. Roep je op Instagram tegen een vrouw dat ze een dikke onderlip heeft, word je zonder filter in het hoekje van je DM gezet. Shame on you! Dat zeg je toch niet? En ja, vrouwen worden nu eenmaal sneller beschermd dan mannen. Dat is altijd zo geweest, nog vóór de komst van het internet of het begrip slutshaming. Het is altijd haar woord tegen het zijne en dankzij dat trillende dikke onderlipje is het een onbegonnen machtsstrijd voor de man. Vrouwen worden nog steeds te vaak gezien als kwetsbaar. Wat ik als vrouw een verschrikkelijke positie vind. Maar is dit label dat vrouwen krijgen, net zo erg voor mannen? Want kwetsbare vrouwen krijgen toch altijd gelijk. Zie daar maar van te winnen.

Vrouw versus man

Mensen die me kennen, weten dat ik een feminist in hart en nieren ben. Maar ik krijg een naar onderbuikgevoel van wat er gebeurd is en nu nog steeds gebeurt rondom Jesse Mateman. Een behoefte om op te komen voor een man die ik niet eens ken. Wat gek is, aangezien hij wél het onderwerp van gesprek is. Maar daar kom ik later op terug. 

Ik wil niet te diep ingaan op de trend ‘pigging’ – iedereen weet immers wat Google is -, maar feit is dat het een walgelijke manier is om vrouwen te versieren en voor gek te zetten. Of Jesse zich nu wel of niet hieraan schuldig heeft gemaakt, weet niemand aangezien we allemaal maar één kant van het verhaal kennen. Ik vraag mezelf liever het volgende af. Is het niet vreemd dat we in dit soort situaties altijd éérst de vrouw geloven? Haar kant kiezen, haar verhaal voor waar aannemen. En dan bedoel ik de situatie van vrouw versus man. En waarom hangen we mannen zonder achtergrondcheck massaal aan de digitale schandpaal met die driftig tikkende nagels op het toetsenbord?

Label

Jesse was gisteren niet bereikbaar voor commentaar en dat snap ik wel. Wat heb je nog te zeggen als iedereen tegen je is? Of het nu waar is of niet, het is haar woord tegen het zijne. En de publieke opinie is wel duidelijk tot nu toe. Mannen zijn blijkbaar allemaal varkens. Een label waar je als man maar mee te dealen hebt. Net zoals vrouwen het in mijn beleving soms moeten doen met het stickertje ‘kwetsbaar’. Als je het mij vraagt is dit meten met twee maten. Ik weiger als sterke, onafhankelijke vrouw te leven met het label kwetsbaar. Waarom zouden mannen dan wél moeten leven met hun label?

Als journalist ben je verplicht aan hoor en wederhoor te doen. En als de persoon in kwestie niet bereikbaar is om zijn zegje te doen, dan heb je in ieder geval je best gedaan. Maar hé, stiekem best ‘verdacht’ toch? Maar waar is de achtergrondcheck bij het verhaal van het meisje, Suzanne? Waar is haar ‘bewijs’ behalve dat we haar geloven op haar woord en een paar screenshots van Snapchat? Fijn dat we weten waar Jesse woont, maar aan deze informatie hebben we niks. Het internet ruïneert zijn leven, zonder te weten wie hij echt is.

Mannen zoals Jesse verdienen het in dit soort situaties net zo hard dat hun verhaal verteld wordt. Of dat we hem tenminste een kans geven, nog voor hij door de online afvalverwerker is getrokken.