* BNNVARA - Datetiquette: vragen voor iemand die is vreemdgegaan
Word lid

Datetiquette: vragen voor iemand die is vreemdgegaan

leestijd 7 minuten
Datetiquette: vragen voor iemand die is vreemdgegaan

In onze rubriek Datetiquette belicht Emma de leuke en minder leuke kanten van alles wat met relaties te maken heeft. Van betrapt worden wanneer je je aftrekt op dubieuze websites, tot rela's en prela's. Want seks en daten zijn misschien wel de leukste dingen in de wereld - maar ook de allermoeilijkste. 

Ben je wel eens vreemdgegaan? Ik wel. Meerdere keren, zelfs. Elke keer was het anders - de ene keer ging het om een simpel potje tongworstelen, de andere keer dook ik met iemand het bed in – soms kwam ik om in de schuldgevoelens, en de andere keer voelde ik er juist niets bij. 

Nu je me hoogstwaarschijnlijk haat zou ik willen benadrukken dat ook ík vreemdgaan gewoon hartstikke dom vind – het is geen hobby van me, of zo. Er is geen goed excuus voor en iedereen die het doet is op dat moment laf en verdient een klap in het gezicht van een deur die best wel hard wordt dichtgegooid. Maar gelukkig schrijf ik dit niet om voor hypocriete moraalridder te spelen – ik schrijf dit om iets goeds te maken van al dat slechts. Door prangende vragen te beantwoorden van mensen die zijn gekwetst door mensen zoals ik. Vragen waarop je vreemdgaande partner bijna altijd een teleurstellend antwoord zal geven. 

Nu kan ik je niet beloven dat ik je niet teleurstel, maar wel dat ik eerlijk zal zijn - in tegenstelling tot jouw (ex-)partner, mijn mede-vreemdganger. Die is vanaf nu al moeilijk genoeg te vertrouwen, wil het liefst de confrontatie vermijden en probeert de schade waarschijnlijk zoveel mogelijk te beperken. Maar ik heb geen baat bij leugens. Ik zal jouw vragen naar eer en geweten beantwoorden. 

Wat is vreemdgaan?

Tja – wanneer ga je nou eigenlijk vreemd? Als je stiekem geile berichtjes stuurt naar je collega? Wanneer je de hand van je buurman vastpakt in de bios? Of begint het vreemdgaan pas echt bij een mond-op-mond-sessie? 

De eerste teleurstelling: eigenlijk is er geen goede definitie te geven van wat vreemdgaan precies is. Voor monogame relaties is dit bijvoorbeeld al anders dan wanneer je een open relatie hebt. Het gaat erom dat je één van de grenzen overschrijdt die jullie samen hebben gesteld. En elke relatie is anders – de één vind het prima dat de ander er flink op los flirt, terwijl de ander er witheet van kan worden. Als je hierover van mening verschilt, zit je in principe al niet op dezelfde lijn – en dat betekent dus dat er eigenlijk in essentie al iets schuurt in je relatie, zelfs nog voordat iemand die lijn helemaal overhoop gooit. Kut, hè?

Ik ging zelf ooit vreemd toen ik met andere mensen zoende en ook seks had. Weinig twijfel over mogelijk dat je een grens overschrijdt als er tongen, piemels en vagina’s in het spel zijn.

De grens van het vreemdgaan hoeft natuurlijk niet volgens exacte methoden te worden vastgelegd. Je weet namelijk dondersgoed wanneer je er overheen gaat - geloof me, dat voel je. Ook wanneer je op het randje balanceert heb je dat echt wel door. Kijk op zo’n moment uit, want je staat op het punt door je knieën te gaan. Letterlijk óf figuurlijk.

Waarom ging je vreemd?

Na lang nadenken kwam ik eigenlijk alleen op de volgende poepredenen uit:

- Omdat ik verward was.
- Omdat ik het leven nog niet snapte en niet nadacht.
- Omdat ik had gedronken.
- Omdat ik het al wilde uitmaken en een excuus zocht.

Het zijn zo’n beetje de grootste clichématige excuses van vreemdgangers. Allemaal kut.  

Dat ik een vreemdganger ben is niet direct iets wat mensen van mij verwachten. Ik ben een relatief onschuldig ogende vrouw, fel maar lief, en een groot voorstander van keiharde eerlijkheid. Ook ben ik altijd een leuke, begripvolle vriendin geweest voor mijn exen – echt waar – tot ik mijn tong in iemand anders’ keel besloot te stoppen, natuurlijk. 

Ik heb eigenlijk het idee dat ik het levende bewijs ben van het feit dat iedereen vreemd kan gaan onder de ‘juiste' omstandigheden. Die gedachte is niet heel geruststellend geef ik toe, maar misschien biedt de gedachte troost dat het de besten kan overkomen. Ook je ouders en je oma. En een goede reden om vreemd te gaan is er niet. Ik deed het gewoon.

O, en iets zoals ‘denken met je pik’ bestaat niet. Er zitten namelijk geen hersenen in een piemel. En ook niet in een vagina, trouwens. Een stijf of nat geslachtsdeel is geen excuus zijn om vreemd te gaan.

Zat het eraan te komen?

De eerste keren waren absoluut niet gepland, het overkwam me. Een later moment was het ook niet gepland, maar moet ik toegeven dat ik – als ik heel eerlijk ben – wel wist dat de kans er dik in zat. Je speelt soms met iemand een gevaarlijk spelletje waarin je ontzettend veel adrenaline krijgt van elkaars aandacht. Tot op zekere hoogte kan dit misschien niet altijd even veel kwaad, maar wanneer je het bewust gaat opzoeken is het foute boel.

En dat heb ik gedaan.

Heb je het aan je toenmalige partners verteld?

Iedereen die vreemdgaat verdient een schop onder z’n hol. Maar ondanks dat ik ‘m verdiende, heb ik hem niet gekregen – ik heb mijn partners nooit verteld dat ik ben vreemdgegaan. Alle mensen die ik ooit driedubbel en dwars heb genaaid weten hier dus niets vanaf.

En het kan zelfs nog erger – al mijn vrienden weten er wél vanaf. In tegenstelling tot mijn toenmalige partners, dus. Smerig, hè? Zo’n persoon ben ik dus. Blijkbaar.

Over het algemeen gooide ik het als confrontatieschuwe lafaard graag op het idee dat ik mijn exen pijn wilde besparen, maar eigenlijk was dat een beetje een verkapt excuus voor het feit dat ik het stiekem veel te eng vond om te vertellen, en liever iemand niet zag huilen. Hoewel ik nu de confrontatie niet meer zo eng vind, denk ik niet dat mijn exen er baat bij hebben het nu nog te horen. Dus kies ik ervoor ze dit te besparen. Hoe egoïstisch dat misschien ook is, want als je het gewoon vertelt biedt je je partner ook ruimte om zelf een keus te maken hoe het nu verder moet met jullie relatie. En dat respect hebben ze natuurlijk wel verdiend.

Heb je spijt?

Nee! Sorry.

In theorie wel, natuurlijk. Vlak nadat het gebeurde heb ik regelmatig last van spijt gehad. En ja, ik had het achteraf gezien anders moeten handelen. Maar inmiddels hebben deze gebeurtenissen allemaal een hele tijd geleden plaatsgevonden en heb ik er persoonlijk ook veel van geleerd. Dat schuldgevoelens je echt ontzettend kunnen opvreten, bijvoorbeeld. En dat ik het nu absoluut nooit meer zou willen doen. 

Eens een vreemdganger, altijd een vreemdganger?

Hoewel ik ironisch genoeg door mijn eigen acties sceptischer naar relaties ben gaan kijken, ben ik persoonlijk wel een stuk ouder en wijzer dan vroeger en durf ik zelfs te zeggen dat deze acties definitief achter me liggen. Ik geloof zelf dat ik in mijn huidige relatie nooit zoiets meer zou doen. Ik heb er wel een lange tijd aan getwijfeld – als ik mezelf al niet kan vertrouwen, waarom zou een ander dat dan in godsnaam wél doen? Maar mensen veranderen. En als ze zelf niet veranderen, verandert hun kijk op dingen wel – ik denk nu bijvoorbeeld heel anders over vreemdgaan dan vroeger. 

Ik heb niemand gekwetst met mijn acties, want mijn exen weten van niets. Maar wanneer je vreemdgaat en je hebt ook maar een greintje empathie in je zitten, dan weet je dat je iets hebt gedaan wat je relatie keihard en pijnlijk gaat veranderen of misschien wel beëindigen. Vertrouwen is ontzettend moeilijk om terug te winnen en onzeker zijn over je partner is een ontzettend naar gevoel.

Daarnaast zal ik voor altijd moeten drinken wanneer er bij een potje Never Have I Ever de stelling ‘ik ben nog nooit vreemdgegaan’ voorbij komt, en ‘ja’ moeten antwoorden op de vraag of ik ooit iemand heb bedrogen. Dat zijn pijnlijke realisaties, maar het minste wat ik kan doen is er in ieder geval voor uitkomen. Zonder smoesjes. Ik heb de fout gemaakt, en dat lag aan niemand behalve aan mijzelf.

Ga niet vreemd. Heb je een oncontroleerbare behoefte om iemand anders naakt te zien, maak het dan aub eerst even uit met je monogame levenspartner – of probeer de behoefte onder controle te houden. Vreemdgaan kan als een soort drug zijn, waarbij aandacht het verslavende middel is. Maar net als bij drugs weten we dat het niet goed is voor je – en in dit geval doe je er iemand anders ook ontzettend veel pijn mee. Bovendien verneder je ook iemand waar je (waarschijnlijk) van houdt.

Balanceren op het randje is leuk, maar je evenwicht houden is moeilijk. Alleen getrainde koorddansers kunnen dat. En zelfs die kunnen af en toe vallen.

Bovenop de piemel van een ander.