* BNNVARA - Column | Kun je monogaam blijven als je maanden op reis bent?
Word lid

Column | Kun je monogaam blijven als je maanden op reis bent?

leestijd 5 minuten
Column | Kun je monogaam blijven als je maanden op reis bent?

De auteur in Thailand. Stay hydrated.

Ik ging op reis en ik nam mee: zonnebrand, een klamboe en níet mijn vriend. Vier maanden lang reisde ik door het zonnige Zuidoost-Azië om mezelf daar, zoals zoveel twintigers, heel hard kwijt te raken en uiteindelijk hopelijk weer terug te vinden. En ik ging het alleen doen. Ook al had ik een heel leuke vriend thuis. En daar waren een heleboel mensen ontzettend verbaasd over. 

Ik kan het met weinig fraaie woorden omschrijven: onder backpackers wordt er ontzettend veel geneukt. Dat is eigenlijk ook best logisch – je bent vrijer dan ooit, overal om je heen zijn interessante mensen uit alle uithoeken van de wereld en met een beetje geluk ben je ook op een heel mooie (en warme) plek. Ideale ingrediënten om je hart en piemel sneller te doen kloppen. Althans, daar ga ik vanuit, want een piemel heb ik niet. 

Temptation Island, maar dan leuk

Maar dat ik kon reizen en tegelijkertijd een relatie kon hebben was voor veel van mijn medereizigers onbegrijpelijk. Zelf hadden ze vaak relaties beëindigd voor ze vertrokken, of ze hadden een tijdje in dramatische naslepen gezeten van relaties die op afstand toch niet bleek te werken omdat het A) te moeilijk bleek om elkaar te missen of B) omdat de persoon op afstand zich toch niet kon bedwingen als het ging om knappe gebruinde mensen en een paar emmers alcohol op het strand van Koh Phangan. Of een dergelijke paradijselijke, overbevolkte feestlocatie.

Toegegeven, de setting is dus niet mis. En de verleiding is groot. Het is warm, iedereen is de hele tijd halfnaakt, en mensen die een andere taal spreken zijn voor mij vaak meteen drie keer zo interessant als de gemiddelde kaaskop. En alsof dat niet genoeg is, zijn ze ook allemaal hitsig genoeg om me te willen versieren. Best genieten, maar soms ook best lastig. Alsof je een peuk wil opsteken, maar je bent eigenlijk gestopt. Toch vond ik de bevestiging van wederzijdse interesse vaak wel genoeg. Flirten is een leuk spelletje, maar daarin is ook prima een grens in aan te geven. Soms leidde het zelfs tot een aantal goede vriendschappen. Geloof het of niet. 

Ik ging met een aantal specifieke doelstellingen voor ogen op reis, en heb daar zeker niet alles van waar kunnen maken. In plaats van een boek schrijven heb ik mezelf gestort op het leren van Spaans, en het plan om de drukste partyzones uit de omgeving te ontwijken heb ik ook niet helemaal nageleefd (shout-out naar de Sky Garden club in Kuta, waar ik per ongeluk drie keer ben beland en me drie keer weer even zestien voelde). Toch bleef de ongeschreven regel voor mij eigenlijk heel simpel – ik kan mijn lever en mijzelf tijdelijk prima naar de kloten helpen, daar heb alleen ik last van. Maar als ik met een interessante onbekende een vluggertje heb in een dorm daarentegen, naai ik – naast hem – ook mijn vriend.

Uit het oog, maar niet echt uit het hart

Elkaar missen als je aan de andere kant van de wereld zit is moeilijk maar wordt makkelijker. Het is wennen. Ik had in die situatie vooral makkelijk praten – mijn omgeving bood continu afleiding in de vorm van surfplanken, leuke mensen of apen. Missen is ook iets wat vervliegt met de tijd: op een zeker moment ben je eraan gewend dat je elkaar niet kan zien. Uit het oog is dan ook zeker grotendeels uit het hart, maar alleen als je dat wil en toelaat.

De hoeveelheid reizigers die net als ik een relatie hadden en steady gingen bestond om precies te zijn uit één Zweedse jongen. Hij miste op dat moment zijn vriendin al vijf maanden. Hij vond het lastig, maar ze hadden van tevoren goed met elkaar gepraat en afspraken gemaakt over de vrijheden die ze elkaar gunden, en de grenzen die ze daarin hadden. En uiteindelijk komt het dan ook neer op twee dingen die eigenlijk zo voorspelbaar zijn dat ik ze bijna niet durf op te schrijven (maar ik ga het toch doen): vertrouwen en communicatie. Je kan niet elke nacht in bed wakker liggen in angst dat je partner vieze dingen doet met iemand anders. Buiten dat dit ontzettend vermoeiend en stressvol is heeft dit ook behoorlijk weinig zin. Als je ergens bang voor bent, moet je dat gewoon tegen elkaar kunnen zeggen – en de ander hoort dit dan enigszins te begrijpen. En je gerust te stellen.

Op reis kan het klinken alsof al het nieuws van het thuisfront uit een soort slecht afgestelde radio komt. Je hoort het allemaal wel aan, maar bent met je hoofd in een totaal andere wereld en dus boeit het je niet zo erg wat daar allemaal gebeurt. Soms spreek je je vrienden en familie hierdoor vrij weinig. Voor mij was dat geen probleem omdat ik ook wist dat ik na vier maanden weer terug naar huis zou gaan. Misschien is zoiets lastiger als je langer weg blijft, of als je geen einddatum op je reis hebt geplakt. Maar een paar maanden is prima te doen, zolang je maar goed met elkaar blijft praten en ergens in je achterhoofd onthoudt dat je die persoon die thuis op je wacht toch wel heel erg leuk vindt. Want dat is ook wel een vereiste.

Dus hoe doe je dat dan in godsnaam, een relatie hebben en tóch in je eentje op reis gaan? Eigenlijk is het antwoord op die vraag ontzettend makkelijk: je doet het gewoon. Niet zeuren. Niet moeilijk doen. En ook vooral niet doen alsof het de aller zwaarste beproeving uit je leven is. Als je het wil volhouden met elkaar, kan dat namelijk best. Je ziet elkaar na een tijdje heus wel weer. En met een beetje geluk ben je dan ook nog eens heel bruin en knap.  

 

Tegenwoordig ben ik monogaam, maar dat is wel eens anders geweest. Lees hier een column over vreemdgaan.